Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν

Η ζωή μας όλη, ένας μπόγος ανεκπλήρωτα όνειρα κι επιθυμίες σαν στριμωγμένες αποσκευές στα σωθικά ενός επαρχιακού ΚΤΕΛ.

Πόσο μακρυά θα φτάσουμε ο καθένας; Πότε θα είναι η επόμενη στάση για να ξαποστάσουμε; Να πάρουμε μιαν ανάσα φρέσκο αέρα, να ρουφήξουμε στη ζούλα κανά δυό άφιλτρα πριν μπούμε πάλι μέσα.

Όλο το ταξίδι, ένας δρόμος γεμάτος τεθλασμένες που τρυπάνε τον ορίζοντα . Μερικές φορές, νομίζω πως ο οδηγός επίτηδες ρίχνει το λεωφορείο σε λακκούβες για να κάνει χάζι απ’ τον καθρέφτη όσους αποκοιμήθηκαν και ξυπνάν από τα βίαια τραντάγματα. Κρυφογελά ο μπάσταρδος κι ας γνωρίζει πως μερικές αποσκευές μας μπορεί να καταστραφούν.

Οδηγεί μηχανικά, για εκείνον δεν υπάρχει μαγεία στο ταξίδι, μόνο χιλιόμετρα που του καταπίνουν τη ζωή. Σκουπίζει το ιδρωμένο ρυτιδιασμένο του μέτωπο μ’ ένα λερό μαντήλι και σιγοτραγουδά Καζαντζίδη. «Τσιμπάει» λίγο τα ντεσιμπέλ και προσποιείται πως απολαμβάνει τη διαδρομή. Η ζωή του όλη ένα κοντέρ.

Δεν κοιτάζω από το παράθυρό μου, έχω από καιρό κατεβάσει τα στόρια, δε με νοιάζει το τί προσπερνώ. Κοιτάζω μοναχά εμπρός, τον χοντρό σβέρκο του οδηγού και τις τεθλασμένες που λικνίζονται μπροστά από το παρμπρίζ.

Πότε είναι η επόμενη στάση; Ποιός θα κατεβεί; Ποιός θα επιβιβαστεί;

Γύρω μου πρόσωπα σκυθρωπά, βυθισμένα στις δικές τους σκέψεις..ο καθένας με τις δικές του αποσκευές στριμωγμένες στο ανήλιαγο πορτ-μπαγκάζ . Μερικές φορές, συναντιούνται τα βλέμματά μας, κάποιοι υπομειδιούν ευγενικά κι απεγνωσμένα, άλλοι στρέφουν το βλέμμα γοργά στην ασφάλεια της πλάτης του μπροστινού τους   κι άλλοι με τρομάζουν.

Το βλέμμα τους μοιάζει ξερό, λες και τα χιλιόμετρα τους έχουν στεγνώσει κάθε σταγόνα ψυχής…επιβάτες-ζόμπι σε ένα επαρχιακό ΚΤΕΛ.

Ζηλεύω εκείνους, τους αντρειωμένους, που στην πορεία τσαντίστηκαν, κουράστηκαν, ζαλίστηκαν…δεν είμαι σίγουρος, είναι πολλοί οι λόγοι. Σηκώθηκαν από τη θέση τους, πέταξαν το εισιτήριο στη μάπα του μεσήλικα οδηγού κι απαίτησαν να σταματήσει το λεωφορείο στην ερημιά. Για να ορίσουν το ταξίδι με δικά τους βήματα, χωρίς αποσκευές…

Τους ζηλεύω γιατί είχαν το κουράγιο να περπατήσουν μέσα από αγκάθια και κοφτερές πέτρες μοναχοί.

Τους ζηλεύω … καθώς υπνωτισμένος, παρακολουθώ τον χοντρό σβέρκο του οδηγού και τις τεθλασμένες να λικνίζονται στον ορίζοντα.

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 03/05/2012.

2 Σχόλια to “Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν”

  1. Μου θυμίσατε τη Νταλίκα, που τραγουδάει η Μπέλλου.

    • όντως μοιάζει, έχετε δίκιο. 🙂
      Σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να αφήσετε ένα σχόλιο.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: