Το Άκυρον – της επανάστασης

Περπάτησε με αέρα ηγεμόνα, πνίγοντας τα ψηφοδέλτια στις δυό του παλάμες. Παραμέρισε το παραβάν με τρόπο αρκετά θεατρικό κι αντίκρισε τα λίγα τετραγωνικά ελεύθερης έκφρασης που κάποτε κερδήθηκαν με αίμα.

Εκείνο το άδυτο, το ιερό «no-man’s land»  της δημοκρατίας θα μυρίζει πάντα σκοτωμένο αίμα.

Κοίταξε βιαστικά γύρω του, τις ξεφτισμένες κουρτίνες, το δεμένο σε σπάγκο στυλό μπικ, τη μαύρη πλαστική σακούλα της απόρριψης.

Έβηξε με επισημότητα και σοβαροφάνεια , σάλιωσε τον δείκτη, τον μέσο και τον αντίχειρα κι άρχισε να ψάχνει τα ψηφοδέλτια. Του φάνηκε τραγικό, καθώς την ίδια ακριβώς κίνηση έκανε κάθε μήνα μπροστά σε αμέτρητα νυσταγμένα ταμεία τα τελευταία χρόνια, για να πληρώσει το δικαίωμα να ανασαίνει σε τούτο τον τόπο.

Μέτραγε, λες και ήταν πάλι έτοιμος να πληρώσει σε ένα ακόμα νυσταγμένο ταμείο, για όλα αυτά που ποτέ δεν έλαβε, για να ξεπληρώσει τα χρωστούμενα κάποιου άλλου, γιατί έτσι έπρεπε.

Ξαφνικά βρήκε το «κατάλληλο», εκείνο το χαρτάκι που για αυτόν μύριζε λιγότερο μούχλα κι εξαπάτηση. Πήρε τον μπικ κι άρχισε να γεμίζει σταυρούς δίπλα από ονόματα με πατρώνυμα. Μικροί άχαροι σταυροί που στο τέλος έκαναν το ψηφοδέλτιο να μοιάζει με προσκλητήριο νεκρών σε κάποιο Ηρώο Πεσόντων συνοριακού χωριού.

Το κοίταξε για μιά στιγμή και τα μάτια του καρφώθηκαν στους σταυρούς. Για λίγα δευτερόλεπτα τα ονόματα χάθηκαν κι απέμειναν οι σταυροί να τρεμοπαίζουν εμπρός του. Ένα μικρό νεκροταφείο , κάθε σταυρός κι ένα όνομα. Ήταν όλοι εκεί. Ο ηλικιωμένος που σφήνωσε μια σφαίρα που ουρλιάζει σε ένα δέντρο, ο πατέρας που κρέμασε τον ίσκιο του μπροστά στα παιδιά του, ο έμπορος που κατάπιε την απόγνωση σε μορφή δισκίων..όλοι ήταν εκεί. Μικροί σταυροί σε ένα άδειο ψηφοδέλτιο.

Ζαλίστηκε από αηδία και τρόμο, τσαλάκωσε με ιδρωμένα χέρια το κωλόχαρτο και το πέταξε με βία στη σακούλα της απόρριψης. Βρήκε ένα αμόλυντο λευκό, ζωγράφισε ένα μεγάλο σταυρό και δίπλα έγραψε το ονοματεπώνυμο του και το πατρώνυμο. Το δίπλωσε προσεκτικά και καθώς έβγαινε από το παραβάν το έχωσε στο φάκελλο.

Τη στιγμή που βγήκε από το παραβάν, περιέργως ξαναένιωσε αδύναμος και παραμελημένος. Ο χρόνος του είχε τελειώσει, στις επόμενες εκλογές πάλι θα ξαναήταν για κάποια λεπτά ο «κυρίαρχος λαός» και τα «περίφανα γηρατειά» .

Σύρθηκε ως την κάλπη…από πίσω καθόταν μια αγέρωχη μεσόκοπη κυρία με ταγιέρ με φόντο ένα μαυροπίνακα. Παρέδωσε με άγχος την «εργασία» του και βγήκε τρομαγμένος από την αίθουσα πριν φάει αποβολή.

Μπήκε στο αμάξι και αναστέναξε ανακουφισμένος.

Είχε πλέον νέα σχέδια,

θα έφτιαχνε ένα περιποιημένο φραπέ, θα καθόταν με τα εσώρουχα στον καναπέ του και θα έκανε ζάπινγκ στην τηλεόραση.

Θα γινόταν και πάλι, ένα σωβρακοφόρο ζόμπι που βουλιάζει τη ματιά του στο πλαστικό μπούστο τηλε-περσόνων, σε ηλιοκαμένα χαμόγελα με τεχνητή λεύκανση δοντιών, σε μαγειρικές ποδιές που τσιγαρίζουν σούσι, σε γεροντοκόρες που ανησυχούν για τον ανάδρομο Ερμή και σε σήριαλ προσομοίωσης μιας άλλης πραγματικότητας.

Και καθώς θα πατά νωχελικά τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ, κάπου εκεί έξω, θα αρχίζουν να εμφανίζονται νέοι σταυροί απόγνωσης γραμμένοι με μπικ για τις επόμενες εκλογές.

Μέχρι τις επόμενες εκλογές, θα συνεχίσει να σημαιοστολίζει το πνιγηρό μπαλκόνι του με την Ελληνική σημαία στις εθνικές επετείους, θα κουνά το κεφάλι πάνω-κάτω σε πολιτικές συζητήσεις στα καφενεία, θα καταριέται αλλοδαπούς και ξένους δακτύλους για το χάλι της χώρας, θα παρακολουθεί από την τηλεόραση δακρυσμένα πρόσωπα και ματωμένα κορμιά κάνοντας το θόρυβο αποδοκιμασίας που έκανε παλιά κι η μάνα του (τσκ τσκ τσκ ),  θα παραπονιέται για τις τιμές σε μια κουρασμένη ταμία στο κοντινό σούπερ-μάρκετ, θα προσπαθεί με τον λογιστή του να κρύψει τα νοίκια από εκείνο το δυαράκι στα Πατήσια που νοικιάζει στη ζούλα  … απολαμβάνοντας εν γένει ,ως Έλλην Πολίτης, όλες τις ελευθερίες που του χάρισαν τα λίγα λεπτά ηδονής πίσω από ένα ξεφτισμένο παραβάν.

Πως το λέει η κοπελιά στη διαφήμιση (κι ο Ευάγγελος τελευταία) ;

— Τράτζικ —

Advertisements

~ από perseus76 στο 06/05/2012.

2 Σχόλια to “Το Άκυρον – της επανάστασης”

  1. Όταν ήμουν μικρή και ήταν ακόμα κάπως υποχρεωτική η ψήφος, ένα αστείο που επαναλαμβάναμε σε κάθε εκλογές ήταν το πώς ένας φίλος μας είχε μπει μια φορά σε ένα παραβάν με σκοπό να ψηφίσει άκυρο. Εκεί διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε στυλό για να μουτζουρώσει το ψηφοδέλτιο και βγήκε και ρώτησε σχετικά την εφορευτική επιτροπή οπότε του είπαν ότι δεν χρειάζεται σταυρός και βρέθηκε σε αμηχανία. Επίσης θυμάμαι ότι το ’80 έλεγαν ότι ένα ποσοστό αποχής 30% θα ήταν επαναστατικό. Παρά ταύτα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαδηλώνουμε κάπως την αντίθεσή μας (μάλλον). Καλημέρα.

    • Σαφέστατα. Συμφωνώ μαζί σας.
      Η απλή αντίθεση (έστω σαν μουτζούρα) κυοφορεί μιαν επανάσταση.
      Η διαρκής αφύπνιση και ο καθαρός νους είναι οι πόνοι της γέννας.
      Η παρρησία είναι η μαία.
      Τα πάντα ξεκινάνε από ένα απλό και ταπεινό βήμα.

      Στην προκειμένη βέβαια περίπτωση,
      ένα άκυρο ψηφοδέλτιο ως μορφή αντίθεσης-αντίδρασης(-what ever)
      έχει, κατά τη γνώμη μου, την ίδια αποτελεσματικότητα
      όσο και μια ταμπέλα «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ»
      έξω από ένα κοσμηματοπωλείο.

      Καλημέρα.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: