εδώ

εδώ, τα βλέμματα των ανθρώπων είναι γεμάτα ομίχλη και θρυμματισμένα γυαλιά. Τα χείλη τους σκούριασαν κι έχουν ξεμείνει από χαμόγελα κι από αυτεπάγγελτες πρωϊνές «καλημέρες» .

εδώ, τα σώματα ζευγαρώνουν υποταγμένα στους ορισμούς της συνήθειας. Απολαμβάνουν για λίγο μερικά επιληπτικά ξεσπάσματα κι έπειτα γυρνούν αγέρωχα από την άλλη, ατενίζοντας ραγισμένους σοβάδες βωβών υπνοδωματίων.

εδώ, κάποιο χέρι σκότωσε την άνοιξη. Έδωσε εντολή στο αγκάθι να πνίξει το γιασεμί σε μια πήλινη γλάστρα. Κανείς πια δεν ονειρεύεται. Αναπολεί. Επόμενο θύμα του, το καλοκαίρι.

εδώ, το αύριο μοιάζει με ξεχασμένη ζωγραφιά στον τοίχο ενός εγκαταλελειμμένου ιδρύματος απόρων κορασίδων. Ξέβαψε επειδή ηθελημένα, κάποτε, το ζωγράφισαν με κιμωλίες και φτηνά γυναικεία κραγιόν.

εδώ, τα λόγια άλλαξαν πια μορφή και σχήμα. Έγιναν οργισμένα σκουριασμένα λεπίδια που πληγώνουν αδιακρίτως ψυχές. Φταίει ίσως που μετατράπηκε η ποιητική αδεία σε άδεια οπλοχρησίας χωρίς ημερομηνία λήξης.

εδώ, δεν υπάρχουν πλέον σοφοί. Οι τελευταίοι τοιχοκολλήθηκαν σε επιτύμβιες στήλες και σε δερματόδετα βιβλία. Μονάχα σιωπή και λογοκλόποι. Πλέον οι λύσεις βρίσκονται στα περιεχόμενα και στα παροράματα. Δεν υπάρχουν σοφοί για να μας φωτίσουν το δρόμο. Βαδίζουμε στα τυφλά διαβάζοντας ψηφιακούς υπερφίαλους παντογνώστες, που τρομπάρουν εγωϊσμό  από τα μοναδικά κλικς και στατίστικς.

εδώ, ο αέρας μυρίζει δακρυγόνο, αίμα και κλεισούρα. Αχρηστεύτηκαν τα ρουθούνια μας. Μπαίνουν σε λήθαργο οι αισθήσεις μας. Όταν τα πάντα κοιμηθούν, σειρά έχει η συνείδηση.

εδώ, οι ψυχές μας, αναζητούν πεινασμένες τον φόβο. Εξαρτημένοι ρακοσυλλέκτες κι επαίτες. Καταπίνουν με βουλιμία νεκρές ελπίδες και σάπια στερεότυπα, απολαμβάνοντας σαν θανατοποινίτες το τελευταίο τους γεύμα.   Dead man walking!

κι εγώ;

εδώ

μια κουρασμένη σκιά ανάμεσα σε άλλες

φυλλομετρώ το παρελθόν και περιμένω

τι;

δεν ξέρω..

ίσως να περιμένω να διαγραφεί αυτό το «εδώ» που με στοιχειώνει.

Advertisements

~ από perseus76 στο 17/05/2012.

2 Σχόλια to “εδώ”

  1. Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
    Αυτό το «εδώ» που περιγράφεις μέσα στο όμορφο κείμενο σου εγώ το αισθάνθηκα σαν «παντού».
    Ξέρεις με φοβίζει η πρώτη σου παράγραφος, να ζω δηλαδή σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν χαμογελούν και δεν επικοινωνούν. Θέλω όμως να πιστεύω πως είναι στο χέρι μας αυτό το «εδώ» να περιοριστεί και να γίνει «εκεί», ένα «εκεί» που λίγοι θα γνωρίζουν. Αυτοί, που του επέτρεψαν να συμβεί.
    Σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη ημέρα, με χαμόγελο! 🙂

    • ναί, έχετε δίκιο. Ένα “εκεί” παρέα με ένα “τότε”. Το χρωστάμε στα παιδιά μας αυτό.
      Σας ευχαριστώ πολύ για το όμορφό σας σχόλιο.
      Καλή εβδομάδα !

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: