σε μια πόλη

Γεννήθηκε με μια τύψη στο μέτωπο και με μια μοίρα χτυπημένη στην αχίλλειο πτέρνα. Τα πρώτα του βήματα, τα βάδισε σε σοκάκια που ποτέ δε ζευγάρωσαν με σταυροδρόμια. Στο χώμα των ματιών του, φυτρώνουν ημιθανείς ασφόδελοι τα βράδια… βρίσκει τα νεκρά τους πέταλα κάθε πρωί στο προσκεφάλι του.

Κάθε που βρέχει, βαραίνει το δέρμα κι η ψυχή του. «Ποιός έρωτας και ποιός θεός«, μονολογεί μέσ’ απ’τα δόντια του. Μισεί τις προτομές και τ’ αγέρωχα αγάλματα στους δρόμους, του θυμίζουν θάνατο και κλεισούρα δωματίου μουσικής. Δεν ταιριάζουν με τη βραχνή φωνή του Τζόνυ Κάς και το adagio που ντύνει με το βλέμμα τις εικόνες γύρω του.

Κάποτε, είχε έναν ίσκιο για παρέα κι ένα χαμόγελο. Τα έχασε και τα δύο προσπαθώντας να ρεφάρει, μια νύχτα που τα χαρτιά αρνούνταν πεισματικά να ζευγαρώσουν. Τώρα καρφώνει ένα τσιγάρο στο πρόσωπο για να γεμίσει το κενό.

Οι περαστικοί γύρω του, βλοσυροί, σαν παίκτες μπιλιάρδου σε παράνομο σφαιριστήριο κι εκείνος μια ισχαιμική παραφωνία μέσα στη νύχτα. Μπαίνει στη φλέβα που τροφοδοτεί το πεζοδρόμιο με βήματα και την κόβει σαν λεπίδα εγκάρσια, τινάζοντας μερικές σταγόνες ενοχλημένων περαστικών στην άσφαλτο. Στιγμή θριάμβου για το αυταπόδεικτο της ύπαρξής του. Έπειτα, συσπειρώνεται σαστισμένος, γι’ αυτή του την αυθάδεια κοιτάζοντας , ως άλλοθι, το χαλασμένο του ρολόι.

Ίσως, σε χίλια χρόνια να αναπλάσει τον χρόνο, την αρχή, να προσπαθήσει να θυμηθεί το όνομά του. Επί του παρόντος, δεν έχει σημασία.

Τραβάει μια γερή ανάσα νικοτίνης και κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό μονολογεί: «πριν με αγγίξει η πανσέληνος, όλα ήταν αλλιώς»

Από μακριά, ακούγεται το επείγον μιας σειρήνας ασθενοφόρου καθώς εκείνο ασθμαίνει στην ανηφόρα. Μια ηλικιωμένη κυρία, κοντοστέκεται κάτω από μια μαρκίζα φαρμακείου και κάνει το σταυρό της. Εκείνος, ένας παγωμένος, σαν άγαλμα, προφήτης στην άκρη ενός πεζοδρομίου..κοιτάζει με επίσημο τρόπο την ώρα, από ένα ρολόι που δεν δουλεύει.

Σε μια πόλη, γεμάτη με σοκάκια που ποτέ δεν ζευγάρωσαν με σταυροδρόμια.

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 30/05/2012.

5 Σχόλια to “σε μια πόλη”

  1. «Σε μια πόλη, γεμάτη με σοκάκια που ποτέ δεν ζευγάρωσαν με σταυροδρόμια» o χρόνος σταματά και εσύ παίρνεις ένα χαρτί και γράφεις σκέψεις. Και το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω… ένα κείμενο πανέμορφο μα λίγο θλιβερό. Φαντάζομαι ανάλογο των καιρών που το πλαισιώνουν.
    Καλημέρες 🙂

  2. Καλησπέρα perseus76, η γραφή σου είναι εκπληκτική και βαθιά συναισθηματική , ίσως γι αυτό το λόγο μπορεί και αγγίζει τόσο τους ανθρώπους. Στενοχωρήθηκα και ντράπηκα ,να σου πω την αλήθεια με την συγκεκριμένη ανάρτηση , όχι γιατί δεν τα γνώριζα αλλά γιατί είμαι επαναπαυμένη στη δική μου ζωή και πολλές φορές ξεχνάω ότι υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται σε πολύ δυσκολότερη θέση από εμένα και από πολλούς. Ξεχνάω και γκρινιάζω που δεν έχω αυτό και εκείνο, που μου μείωσαν τον μισθό , που οι δόσεις τρέχουν που …,που…
    Και αυτοί δεν έχουν ένα μέρος να κοιμηθούν , κάτι για να φάνε …
    Σε ευχαριστώ που μου θύμισες πόσο τυχερή είμαι.
    Να έχεις ένα όμορφο βράδυ.

    • Σε ευχαριστώ πολύ melita. Είναι πολύ σημαντικό για εμένα να ξέρω οτι υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους μπορώ και αγγίζω.
      Ειδικά ανθρώπους που εκτιμώ.
      Καλό βράδυ και σε εσένα.

  3. Η εκτίμηση είναι αμοιβαία , αγαπητέ μου 🙂 .
    Να έχεις ένα πολύ όμορφο απόγευμα .

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: