καλοκαίρι

Κουρνιάζουμε σε υποκατάστατα ιδιωτικού σπαραγμού, με μια πραγματικότητα που μοιάζει με διάλειμμα κινηματογραφικής προβολής. Βλέμματα θαμπά, σαν απογεύματα Κυριακής, κοιτάζουν βιτρίνες καταστημάτων με πωλήτριες που γερνά το χαμόγελό τους πίσω από ξύλινα γκισέ.

Κοιτάζουμε ρολόγια που αγκομαχούν στον καρπό μας, ψηλαφούμε πορτοφόλια με ιδρωμένες πιστωτικές κάρτες κι αναπνέουμε σε χρόνια καμένα – αδιέξοδα. Εγκλωβισμένοι σε δράματα της μεσοτοιχίας, συμπιέζουμε τις ψυχές μας ανάμεσα σε λήμματα αυτοχείρων ποιητών και σε  κερασφόρες πολυκατοικίες.

Ατελείωτες αναβολές ονείρων, αποβολές και ακυρώσεις. Κοιτάζουν τον ορίζοντα, τα όνειρα,  παραξενεμένα σε μια υγρή προβλήτα κρατώντας  ακόμα ένα άδειο εισιτήριο και περιμένουν ένα πλοίο … που στην πορεία το έφαγε η σκουριά κι εκείνο γεμάτο πληγές ναυάγησε αγέρωχο στα σωθικά της αλμύρας.

Το καλοκαίρι γυρίζει την καμένη του πλάτη να το αλείψουμε αντηλιακό κι επιφωνήματα, μα εμείς παζαρεύουμε τις αποστάσεις και τον χρόνο μεταξύ μας. Αυτό φταίει σου λέω! σε αυτό οφείλεται οτι τα τζιτζίκα αρνούνται να μας τραγουδήσουν φέτος. Και πως εγώ, θα βλαστημώ , ως είθισται, τα μεσημέρια χωρίς την φλυαρία τους;

Καλοκαίρι, κι εμείς παρακολουθούμε τον ήλιο να μπαίνει με φόρα από τα στόρια χλωμών γραφείων δημοσίων υπηρεσιών και να γίνεται κιμάς. Οι λέξεις πενθούν το νόημα τους, ο ήλιος τις ακτίνες του και το φιλί μοιάζει με αποκεφαλισμό. Μας κατασπαράζουν τα υπονοούμενα, οι διαφημίσεις λάϊτ παγωτών και τα καταστήματα που πουλάν φτηνά το αύριο είναι πλέον κλειστά.

Δρόμοι με ανθρώπους και σκουπίδια, δρόμοι με ανθρώπους-σκουπίδια και στροφές ακέφαλες αλεσμένες από τα δευτερόλεπτα. Βήματα με ένα «τάχα» καρφιτσωμένο στο πέτο και ίσκιοι βρώμικοι σαν παλιά τρένα που επαιτούν ένα βλέμμα. Ήρθε το καλοκαίρι σου λέω, είδα πριν λίγο καιρό ένα πλανόδιο να πουλά σε ένα πάγκο βερίκοκα, καρπούζια και νεκρούς δεκαπεντασύλλαβους σε συσκευασία τσέπης.

Τα μάτια μας αμύνονται πίσω από μαύρα γυαλιά μέσα σε συρμούς τρένων. Διαγώνιες ρυθμικές διαδρομές πίσω από φιμέ κρυστάλλινες πανοπλίες. Η βύθιση στη σιγουριά του απαθούς μετρίασε λιγάκι την κραυγαλέα απουσία ηρώων και ποιητών.

Το φεγγάρι απόψε, ανέτειλε κόκκινο σαν φιλήδονα χείλη. Σκαρφάλωσε στη ράχη των αστεριών και άφησε το σκοτάδι να βυζάξει δανεικό φως. Παραμένει καρφωμένο έξω από το παράθυρό μου. Περιμένει όρκους ερωτευμένων και ναυαγισμένα ζευγαρώματα χεριών. Σε λίγες ώρες ξεκινά η αποκαθήλωσή του.

Ένα φεγγάρι με γυμνό δανεικό φως, μέσα σε μια νύκτα που επιμένει εδώ και αιώνες να είναι επίορκος της μέρας. Γύρω του το χάος και λίγο παραδίπλα εμείς με σπασμούς ανασών στις κοιλιές σα βυθισμένα πένθιμα καραβάκια σε κρεβάτια με λεπτά καλοκαιρινά σεντόνια.

Advertisements

~ από perseus76 στο 07/06/2012.

10 Σχόλια to “καλοκαίρι”

  1. Πρόσφατα σε ανακάλυψα, Περσέα, που αλαφροπατάς στα μέρη μου, χωρίς ν’ αφήνεις ίχνη. Η γραφή σου μ’ αρέσει πολύ, είναι μπόλικα αυτά που σου ζήλεψα. Εύχομαι να μην κυνηγάς, πια, Μέδουσες μα να ονειρεύεσαι Ανδρομέδες. 😉

    • 🙂
      Ήταν θέμα χρόνου να με ανακαλύψεις…ούτως ή άλλως από το μπλογκ σου έμαθα πως δεν υπάρχει υο τέλειο έγκλημα,όσο κι αν μοχθείς να αλαφροπατάς και να σβήνεις δακτυλικά αποτυπώματα.
      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου, με τιμά ιδιαίτερα.
      Ο συγκεκριμένος Περσέας είναι περίεργος, ονειρεύεται Μέδουσες δίπλα από νεκρές και λησμονημένες Ανδρομέδες.

      Με το πιο επίσημο χαμόγελο σε καλωσορίζω !

      (συγνώμη για το αργοπορημένο της απάντησης…καταλαβαίνεις όμως…η γνωστή ανωτέρα βία και η βάναυση καθημερινότητα έβαλαν το χεράκι τους!)

  2. Καλημέρα perseus,
    Γράφεις μοναδικά. Το κείμενο σου υπέροχο, αν και στενάχωρο. Μα αληθινό… τόσο αληθινό.
    Βέβαια επέτρεψε μου να μην λυπηθώ αν τα τζιτζίκια αρνηθούν να μας τραγουδήσουν εφέτος. Γιατί η αλήθεια είναι πως επίτελους …ένα όνειρο μου θα γίνει πραγματικότητα 😛
    Ο Ιωαννίδης μοναδικός τι να πεις …
    Καλημέρες χρωματιστές! 🙂

    • Είσαι προκατειλημμένη κι άδικη με τα τζιτζίκια..χωρίς αυτά το καλοκαίρι μένει γυμνό από ρυθμό. 🙂
      Σε ευχαριστώ (ξανά) για το όμορφό σου σχόλιο !
      Καλημέρα Βασίλισσα !

  3. Καλησπέρα Perseus76, το κείμενο σου μου θύμισε την φράση του Albert Camus, ο οποίος είχε πει : «Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι». Πολύ όμορφη η ανάρτηση σου .
    Να έχεις ένα υπέροχο απόγευμα .Σε φιλώ.

    • χαίρομαι που σου θύμισε αυτά τα λόγια.
      Υπήρχε και μια αντίστροφη εκδοχή βέβαια.
      «Στη μέση του καλοκαιριού, ανακάλυψα τελικά οτι μέσα μου υπάρχει ένας αόρατος χειμώνας»
      Σε ευχαριστώ πολύ melita
      Καλό απόγευμα και σε εσένα.

      • Προτιμώ την πρώτη εκδοχή , ίσως γιατί είναι πιο αισιόδοξη :).
        Σε ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη μουσική που μου χάρισες.
        Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα.

  4. Για τον Περσέα, την Drama Queen και την κουβέντα τους για τα τζιτζίκια… 😉

    http://ninacouletaki.wordpress.com/2011/08/10/tzitziki/

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: