από το μπαλκόνι

Τα φώτα της πόλης γκελάρουν πάνω στο φεγγάρι και τσακίζονται στα νερά της θάλασσας. Ένα ζευγάρι ακροβατεί σ’ ένα μπαλκόνι με πνιγμένο εμβαδόν κι αναπολεί τα χρόνια που πέρασαν, ποτίζοντας αμήχανα γλάστρες με πλαστικά λουλούδια. Λίγο πιό πέρα, ένας δρόμος, με φώτα σαν κίτρινος πυρετός, οδηγεί τα μάτια σε ανέξοδα ταξίδια στο κέντρο της πόλης. Κι εκείνη, σαν κουρασμένη πόρνη σε κάθε βήμα ολοένα κι ανοίγει τις βρώμικές της λαγόνες.

«Πες μου πως ακόμα μ’ αγαπάς», της λές

«Μαύρο είναι το χρώμα που αγαπώ», σου λέει

κι έπειτα γλύφει ηδονικά τη νύχτα και τις ουλές της.

Πολλοί της υποσχέθηκαν αιώνια αγάπη, μα με τα χρόνια την παράτησαν. Τώρα γυρεύει εκδίκηση πίσω από σκοτεινές γωνίες και λερά σοκάκια. Δεν το ήξερες; Η πόλη είναι σαν μια γυναίκα μόνη που βαστιέται απ’ το κενό…να την προσέχεις γιατί έχει από καιρό πάψει να ονειρεύεται.

Μαχαιρωμένα τα φιλιά μέσα στη νύχτα, με μόνα τρόπαια σβησμένες γόπες στο τασάκι και μισοπιωμένα  ηδύποτα σε συνοικιακά μπαρ. Ορφανά «σ’ αγαπώ«, σέρνουν τους ίσκιους τους πάνω σε πάρκα, κουλουριάζονται στις κολώνες φωτισμού κι έρποντας σκαρφαλώνουν στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Κοιτάζουν το φεγγάρι και γίνονται σπασμένοι αναστεναγμοί. Φυσάει απόψε !

Να ‘χα για λίγο στα σωθικά μου, μια θεϊκή πνοή…να φύσαγα και να σκότωνα όλα τα νεκρόφωτα αυτής της πόλης. Να κάτσω, έστω για λίγο, να κοιτάξω αμίλητος τα αστέρια, να βεβαιωθώ πως ακόμη ανάβουν το στερέωμα.

Χάθηκε η μυρωδιά των φρεσκοξυσμένων μολυβιών και της γομολάστιχας. Γέμισαν τα κούτελα με τριπλά «W» και φύτρωσαν στα ακροδάκτυλα πλήκτρα με λεξάριθμους. Ο έρωτας εγκλωβισμένος σε ξένα ημερολόγια, παρακολουθεί αμέτοχος, σιωπηλές  αποστειρωμένες ονειρώξεις.

Κι η πόλη εξακολουθεί να θρυμματίζει τις ώρες. Κάποιες τις τσιμπούν νωχελικά περιστέρια και κάποιες άλλες, κολλάνε για πάντα στο ιδρωμένο της μπούστο και γίνονται δέρμα  (αν ποτέ αποκτήσω εκείνη τη θεϊκή πνοή, να θυμηθώ να φυσήξω ανάμεσα στα στήθη της, μήπως και καταφέρω να σώσω μερικές).

Τα μποφόρ συνεχίζουν να σκάβουν σαν τυμβωρύχοι την θάλασσα, μα εκείνη με κοιτάζει κατάματα σχεδόν χαμογελώντας. Αν ήταν γυναίκα θα της ζήταγα να δανειστώ λίγο από το μαύρο των ματιών της για να βάψω τα ρούχα μου (το χαρούμενο μπλε και το χειμωνιάτικο πράσινο το χαρίζω στα θαλασσοπούλια).

Πέρασε μάλλον η ώρα. Στο μπαλκόνι με το πνιγμένο εμβαδόν, απέμειναν μοναχές οι γλάστρες με τα φρεσκοποτισμένα πλαστικά λουλούδια. Λίγο πιο πέρα, μια λευκή κουρτίνα μου βγάζει ευθαρσώς τη γλώσσα καθώς ξεγλιστρά από μια μισόκλειστη μπαλκονόπορτα υπνοδωματίου. Βάρυνε η ατμόσφαιρα, μύρισε ανάσες προδοσίας και ζευγαρώματα σκορπιών. Η τηλεόραση προβάλει χιλιομασημένες τηλεοπτικές σειρές και κονσέρβες εκπομπών που θυμίζουν κομμωτήρια του ’80.

«θα πνίξω το φεγγάρι σε ένα σφηνοπότηρο με τσικουδιά«,  είπα

» οι λέξεις είναι άδειες δίχως τους κώδικες του ουρανίσκου«,  είπες

έσβησα όλα τα φώτα και βάλθηκα να πνίγω το φεγγάρι παρέα με ένα μικρό τρανζιστοράκι.

Εσύ η σιωπή κι εγώ οι λέξεις της.

 

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 16/06/2012.

8 Σχόλια to “από το μπαλκόνι”

  1. Κι αν αυτή η πόλη σου/μας αρνιέται την αγάπη της, δεν υπάρχουν, τάχα, άλλες που σε/μας περιμένουν;

    • Νομίζω πως υπάρχουν! Για τους τολμηρούς όμως και τους αντρειωμένους.
      Φρονώ πως από τα γεννοφάσκια της, αυτή η σχέση, έχει αγγίγματα από Οιδιπόδεια συμπλέγματα και μαζοχιστικά ξεσπάσματα πανικού.
      Ό,τι κι αν κάνει , όπου κι αν πάει κανείς, πάντα θα νοσταλγεί το φτηνό της άρωμα και τη θολή ματιά της.

  2. Θα πω μαγικό απλά, γιατί αυτή την στιγμή δεν βρίσκω άλλα λόγια.
    Καλημέρα με χαμόγελα και θετικές σκέψεις! 🙂

    • Δυό αρνήσεις, μία κατάφαση.
      Πολλά τα πλην και ο λογαριασμός μου βγαίνει ζυγός.
      Οπότε μάλλον διακατέχομαι από θετικές σκέψεις – 😉
      Καλημέρα και σε εσένα Βασίλισσα. Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο.

  3. Νομίζω ότι σε αυτή την πόλη που έχει σταματήσει να ονειρεύεται , υπάρχει ένας ονειροπόλος που κάθεται σε ένα μπαλκόνι με γλάστρες κοιτάει τον ασημένιο ουρανό και γράφει υπέροχες σκέψεις .
    Από τα πιο όμορφα κείμενα που έχω διαβάσει .

    • Σε ευχαριστώ πάρα πολύ melita.
      τί να σου γράψω εγώ τώρα ???
      Πρέπει να έχω διαβάσει το σχόλιό σου γύρω στις 10 φορές (και συνεχίζω)
      🙂
      να έχεις μια όμορφη ημέρα !

  4. Εικόνες τόσο ζωντανές που θα έβαζα στοίχημα πως μόλις είδα μια εξαιρετική ταινία,άκουσα τον ήχο της κουρτίνας και είδα τα μουλιασμένα πλαστικά λουλούδια!!!βρέθηκα να περπατώ στη υγρή πόλη παρέα με τη γριά πόρνη και δεν ξέρω δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
    Το δικό μου φεγγάρι προσπαθώ να το»πνίξω»με ούζο ,μου ανθίσταται όμως σθεναρά.
    Τελικά το θαύμα είναι το ότι μπορούμε να βλέπουμε ακόμα και με το φως σβηστό…

    • Σε ευχαριστώ πολύ που με τιμάς με αυτό το σχόλιο.
      Το είπες πολύ όμορφα : » Τελικά το θαύμα είναι το ότι μπορούμε να βλέπουμε ακόμα και με το φως σβηστό «.
      Έχω όμως την εντύπωση πως παίζουμε με σημαδεμένη τράπουλα.
      Μια ζωή τυφλοί είμαστε και ψηλαφούμε μπουσουλώντας στο σκοτάδι. Το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, το ονομάζουμε, ο καθένας ξεχωριστά, αλήθεια.
      Καλό σου βράδυ.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: