η φλέβα

ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα, υπάρχει ένας ομφάλιος λώρος σα μια συννεφιασμένη φλέβα.

Γεννηθήκαμε κι οι δύο με ένα σκίσιμο στο βλέμμα κι έναν κοινό επίλογο. Για χίλια χρόνια ζούσαμε διπλωμένοι στα δύο σα μια χαρτοπετσέτα για φιλήδονα χείλη και περιμέναμε αμέτρητες φορές το ξημέρωμα να μαζέψει υπομονετικά, σα σκουπιδιάρης, τους ίσκιους της νύχτας.

Συχνά, πέφταμε γυμνοί σε σκουριασμένα συναισθηματικά συρματοπλέγματα κι αφήναμε τις σάρκες μας να κομματιαστούν για να συνθέσουμε την δική μας ελεγεία νηπενθών. Έπειτα συνθηκολογούσαμε και συμβιβαζόμασταν με τον Χρόνο, πληρώνοντας κάπως ακριβά το αντίτιμο αυτής μας της ουδετερότητας.

Ζήσαμε μέρες λαθραίες, γεμάτες αδιέξοδα υπονοούμενα κι ένα πλήθος κόσμου γύρω μας με καρφιτσωμένο ένα «τάχα» στο πέτο, άδειες χειραψίες και φιλιά του αέρα. Λατρέψαμε το προφανές και γεμίσαμε τα πνευμόνια μας με σάπια όνειρα.

Γεννήσαμε Γαλαξίες με χιλιάδες Ήλιους κι εκατομμύρια διάττοντες αστέρες, γίναμε ψίθυρος σε υγρά χείλη, δάκρυ σε γκρεμούς θολωμένων βλεμμάτων.

υπάρχει μια μυστήρια φλέβα που μας ενώνει..

η ζωή είναι μια εύθραυστη ασελγής μπουρμπουλήθρα στο σώμα του Χρόνου..

παραμέρισε λοιπόν επισημότητες, συνθηματικά, παρασυνθήματα, κλειδαριές και λεξάριθμους.

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 23/10/2012.

4 Σχόλια to “η φλέβα”

  1. Πανέμορφη σκέψη, υπέροχο κείμενο …
    Η φράση «γίναμε ψίθυρος σε υγρά χείλη, δάκρυ σε γκρεμούς θολωμένων βλεμμάτων.», με έκανε να ανατριχιάσω.
    Ήταν απ’ τις πιο έντονες σκέψεις που έχεις παραθέσει εδώ μέσα (κατά την ταπεινή μου γνώμη) και μου έδωσε την αίσθηση πως αυτή η ανάρτηση είχε συγκεκριμένο παραλήπτη..
    Καλημέρα perseus 🙂

    • Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Βασίλισσα.
      Το ποστάκι αυτό όντως έχει παραλήπτη.. όσους κι όσες νιώθουν πως τους αγγίζει αυτή η προσέγγιση.
      Σκέφτηκα πως είναι καιρός να απλοποιήσω τους τρόπους προσέγγισης κι επικοινωνίας , πριν μας κατασπαράξουν όλους τα υπονοούμενα.
      Μια υπενθύμιση πως είναι περισσότερα αυτά που μας συνδέουν από αυτά που μας χωρίζουν.

  2. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βάζουμε κλειδαριές και να κρυβόμαστε πίσω από μισόλογα; Ο φόβος της απόρριψης; Το ενδεχόμενο ότι ίσως πληγωθούμε; Τι;
    Ποτέ δεν μου άρεσαν τα μισόλογα , πάντα κοίταζα τον άλλο στα μάτια και αράδιαζα στα πόδια του όσα είχα μέσα μου. Χαλάλι του αν τα πήρε τρυφερά στα χέρια και τα φύλαξε σαν πολύτιμο δώρο αλλά διπλά χαλάλι του αν τα πέρασε για χαλίκια και τα πάτησε , τουλάχιστον εγώ είχα τη δύναμη να το κάνω.
    Θα συμφωνήσω με τη Μαρίνα, από τις πιο ωραίες αναρτήσεις σου.
    Σου στέλνω την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

  3. Σε ευχαριστώ πολύ melita.
    Πολλοί είναι οι λόγοι που οδηγούν κάποιους να φοράνε μάσκες και να διπλοκλειδώνουν διαύλους επικοινωνίας.
    Είναι κι οι νέοι τρόποι που σκούριασαν κάπως τις ματιές και πλέον χρησιμοποιούν τα ακροδάκτυλα.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: