Επίκληση

Επικαλούμαι την καταιγίδα και την σκοτεινιασμένη θάλασσα,τις άγονες ζωές, τα σπασμένα αγάλματα, τον θρήνο της Ιστορίας.

Τις ανυπεράσπιστες λέξεις και τους σακατεμένους κώδικες του έρωτα,τα πυκνά σύννεφα στο γείσο των ματιών σου, τα σκουριασμένα μας δάχτυλα,τα άδεια βλέμματα.

Επικαλούμαι τον ίλιγγο της ανάμνησης και την οργή της μνήμης,την ασφυξία του Χρόνου, τις πυγολαμπίδες της σιωπής, τον σπαραγμό της γαλήνης.

Τα αγχωμένα αποτσίγαρα, τις θλιμμένες ανατολές, τα νοθευμένα μας χρόνια,τα ορφανά σεντόνια, τις κούφιες αγκαλιές, τις επίορκες νύχτες.

Λέξεις σκορπισμένες στο πάτωμα, νεκρές, μολυσμένες, ακατάληπτες, γυμνές … δίχως μορφή και χρώμα

νεκρό και το επιφώνημα του έρωτα

Κανένα άλλοθι, καμία μεταμέλεια .


		
Advertisements

~ από perseus76 στο 17/01/2013.

12 Σχόλια to “Επίκληση”

  1. Kαι τι μένει; Ένα άηχο «αχ»;

    • τώρα που το λες….ναι.
      κάτι τέτοιο.
      Αν και νομίζω πως δεν είναι ένα, αλλά πολλά…ένα για κάθε ψυχή.
      Κάτι σαν δακτυλικό αποτύπωμα.
      Για να ξεχωρίζουμε στα σκοτάδια.

  2. Μένει μόνο ένα μούδιασμα και μια βαθιά σιωπή! Υπέροχος ο τρόπος που γράφεις. Τα λόγια σου διαπερνούν και αγγίζουν βαθιά την ψυχή. Να είσαι καλά και να συνεχίσεις να ομορφαίνεις την μπλογκόσφαιρα με την γραφή και την ψυχή σου….

  3. Σε ευχαριστώ πολύ Νατάσα μου.
    Καλή σου ημέρα.

  4. Και εγώ επικαλούμαι τον ήλιο να έρθει και να πάρει τα σκοτάδια σου, να χαϊδέψει απαλά τα μαύρα σύννεφα και να τους βάλει χρυσάφια στα πούπουλα τους. Επικαλούμαι τον γλυκό αεράκι που μυρίζει θάλασσα και έρωτα και να ανοίξει τα παράθυρα διώχνοντας την κλεισούρα και τη μυρωδιά από τα αποτσίγαρα.Επικαλούμαι λέξεις όπως : φιλία , χαρά , χαμόγελο να έρθουν και να σε πάρουν αγκαλιά δίνοντας σου αγάπη τόσο μεγάλη , που θα σβήσουν όποιες ενοχές ή θλιμμένες σκέψεις.
    Τέλος επικαλούμαι και εύχομαι…
    Να έχουν όλα τα χρόνια σου γέλιο και υγεία
    χρόνια πολλά Αντώνη μου , γεμάτα ευτυχία
    Για τη γιορτή σου εύχομαι πάντα χαρά και γέλιο
    και ευτυχία να γενεί στο σπίτι σου θεμέλιο!
    Να σε χαιρόμαστε!
    Υπέροχη η γραφή σου όπως πάντα perseus μου. Σε φιλώ!

  5. ορφανά σεντόνια είναι αυτά που πάνω τους δεν κοιμήθηκε κανένας ή αυτά που δεν ανήκουν σε κανέναν; Διότι, αν πάρουμε τη δεύτερη περίπτωση, τότε τα σεντόνια μπορούν να χρησιμοποιηθούν μεταφορικά και στη θέση τους να βάλουμε ανθρώπους…

    • χμμ… μπορεί να αναφέρομαι για
      τα σεντόνια που κάποτε γέμιζαν καμπύλες κι ανθρώπινα σχήματα και τώρα κείτονται άδεια πάνω σε διπλά κρεβάτια.

  6. Εγώ δεν επικαλούμαι παρά προστάζω την έμπνευση να γονατίσει μπροστά στην γραφή σου και να υποκλιθεί μπροστά στο συναίσθημα, που τόσο περίτεχνα τιθάσευσες και έκλεισες στις λέξεις που πρόσφερες μέσα απ’ το κείμενο σου!!
    PS: Είδα απ’ το σχόλιο που έκανε το Μελιτάκι πως έχεις την γιορτή σου, χρόνια σου πολλά και πάντα ευτυχισμένα! 🙂

  7. Συμφωνώ με την Μελιτα πιο πάνω….δεν πρέπει να αφηνόμαστε σε συναισθήματα που μας οδηγούν στην μελαγχολία….
    Επικαλούμαι λοιπόν την δύναμη , να μας βγάλει σε πιο φωτεινούς δρόμους και τόπους…

    Και πολύχρονος….

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: