ο καθρέφτης

mirror reflection

… περπάτησε μέσα στο μισοσκόταδο της απουσίας και βύθισε το περίγραμμα του προσώπου της, στα νερά του καθρέφτη. Τα μάτια της, δύο υγρές, μαλθακές μέδουσες που ζευγαρώνουν εδώ και χρόνια με παλιές τύψεις. Ρημαγμένα από τις μπόρες τα ματοτσίνορα, πρόσωπο γρατζουνισμένο  από τον χρόνο, θρυμματισμένα χείλη.

Χείλη που κάποτε, τα έκλεψαν απόκληροι ίσκιοι κι επαίτες φιλιών. Τα άλωσαν με διψασμένα δόντια και σκοτωμένα φεγγάρια, έσφαξαν λέξεις, ρούφηξαν την ανατιναγμένη άνοιξη κι έπειτα χάθηκαν πίσω από σκουριασμένα τηλεφωνικά καλώδια και βιαστικά σημειώματα.

Έσκυψε και ψιθύρισε στον καθρέφτη

Σε μισώ.

Δεν φταις εσύ, φταίνε οι κακουχίες των καιρών και τα αδέσποτα βράδια.

Χωρίς εμένα, δεν έχεις ζωή.

Είσαι το παρόραμα, των ανεκπλήρωτων ονείρων σου.

Πες μου πως μ’ αγαπάς.

Είμαι μια αυταπάτη . 

Πενθώ το ανέγγιχτο σώμα.

Κουράστηκα να ικετεύω σκιές.

Γύρισε, σχεδόν αδιάφορα, περπάτησε μέχρι το κρεβάτι και ξάπλωσε.

Το πρωινό, την βρήκε να σκουπίζει ματωμένα γυαλιά σιγοτραγουδώντας. Μα ακόμα κι έτσι, δεν κρύβονταν ούτε η πίκρα ούτε ο σπαραγμός.

Advertisements

~ από perseus76 στο 30/01/2013.

8 Σχόλια to “ο καθρέφτης”

  1. Wow…
    Καμιά φορά οι καθρέφτες είναι σκληροί απέναντι στα είδωλα που αντικρίζουν μα πάντα πιο σκληρός θα είναι ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του.
    Απ’ τα πιο υπέροχα σου κείμενα καλέ μου perseus!!!
    Καλό σου βράδυ! 🙂

  2. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι οι καθρέφτες περιμένουν εμάς για να αποκτήσουν νόημα. . .
    Και κοίτα να δεις που κάποιες φορές, μας γεμίζουν με αυταπάτες. Όχι πάντα..αλλά σίγουρα κάποιες.

  3. Νομίζω ότι η κάθε ρυτιδούλα που έχει φωλιάσει κάτω από τα μάτια έχει και μια ιστορία να πει με λάθη , με πάθη , με χαρά και με δάκρυα.
    Και αν τις ρωτήσεις πάντα θα έχουν μια συμβουλή να σου δώσουν.
    Αυτές οι ρυτιδούλες είναι κομμάτι σου και αν τις αγαπήσεις γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν θα χρειαστεί να ξανασπάσεις κανένα καθρέπτη , γιατί εκείνος θα αντικατοπτρίζει την ομορφιά που βγαίνει από μέσα μας.
    Καλό σου απόγευμα perseus μου.

    • Το σχόλιο σου είναι μια όμορφη παράφραση του:
      » Οι καθρέφτες καλά θα έκαναν να σκέπτονταν προτού επιστρέψουν τα είδωλα.» του Jean Cocteau .
      Καλό Βράδυ Melita 🙂

  4. Πολύ όμορφα το ‘χεις δοσμένο, πάρα πολύ όμορφο κείμενο , αλήθεια….

    Αλλά……αν από τα χρόνια που ο καθρέφτης χαιρόταν που σε αντίκρυζε, είχες φτιάξει τον κόσμο σου με τρόπο που τα χρόνια περνώντας να σου προσθέτουν γοητεία και όχι άγχος, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς…..
    Κάθε ρυτίδα θα ήταν ένα παράσημο τιμής από τις μάχες σου και κάθε σημάδι θα σου έλεγε και μια ιστορία…..

    Καλησπέρα…

    • έχω την εντύπωση πως είναι λίγοι αυτοί που το έχουν καταφέρει.
      Δεν είναι και λίγο ν’ αντικρίζεις ευχαριστημένος τα παράσημα και τις πληγές που άφησε πάνω σου ο χρόνος.
      Συμφωνώ απολύτως μαζί σου.
      Καλό βράδυ φίλε μου.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: