Η γενιά

Emergency

Εδώ και χρόνια, ταξιδεύουμε σε δρόμους γεμάτους επικίνδυνες στροφές κι ελλειπή σηματοδότηση. Δεν ξέρω πραγματικά πριν πόσα χρόνια (ή πόσους αιώνες) ξεκίνησε αυτό το ταξίδι…ούτε ποιός το ξεκίνησε γνωρίζω.

Ένα σκουριασμένο κιγκλίδωμα, πάνω του γαντζωμένα χιλιάδες ασπρόμαυρα σώματα. Πιό πέρα ένα τεθωρακισμένο επέπλεε σε μια θάλασσα σωμάτων, με την κάννη του να κοιτάζει αμήχανα μια ανθρώπινη μορφή στην κορυφή του κιγκλιδώματος που ανέμιζε μια τεράστια Ελληνική σημαία.

Βουητό, προβολείς, καπνός, Λοϊζος, επανάσταση, Χούντα, εξορία, ΕΣΑ, Πολυτεχνείο, Σαββόπουλος, Ξυλούρης, Παναγούλης, Θεοδωράκης …

Μεταπολίτευση: Ξαφνικά, χάθηκαν οι λακέδες, οι γλύφτες, οι χειροκροτητές, οι ρουφιάνοι, οι βασανιστές, οι άτολμοι, οι φοβισμένοι, οι ηττημένοι κι οι λιποτάκτες. Όλοι πήραν μια θέση, είτε επάνω στο κιγκλίδωμα, είτε κάπου εκεί έξω. Ξαφνικά όλοι είχαν μια ιστορία να πουν για τον αγώνα που, τάχα, έδωσαν για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Πλήθος μέγα, κομπάρσοι κι ήρωες ενός ιστορικού δράματος.

Τα χρόνια περνούσαν, ο αχταρμάς «ηρώων» γιγάντωνε.

Μεταπολίτευση : Ανδρέας, ζιβάγκο, Αλλαγή, Κηλαηδόνης, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Νταλάρας, Μινιόν, Σακελλαρίου, βίντεο, Βερούλη, Σακοράφα, Χάρρυ Κλυν, συνδικαλισμός…

  Η γενιά του «κιγκλιδώματος», βλάστησε, έβγαλε ρίζες που τύλιξαν τις βάσεις του συστήματος μα δεν το ξερίζωσε. Αναρριχήθηκε πάνω του, πέταξε νέα κλωνάρια, αγκάθια και μπουμπούκια. Η δική μου η γενιά έπαιζε ανέμελα κάτω από τον ίσκιο του, αποκοιμήθηκε κάτω από τον ίσκιο του, γλέντησε κάτω από τον ίσκιο του, ονειρεύτηκε κι ανδρώθηκε κάτω από τον ίσκιο του.

Τα χρόνια περνούσαν και το σύστημα είχε μετατραπεί σ’ ένα ιερό δέντρο, ένα αφρικανικό τοτέμ που γέμιζε τις αγκαλιές μας με σάπιους λωτούς.

Ύστερα ήρθε η καταιγίδα

Παπανδρέου, Μνημόνιο, Σαμαράς, SIEMENS, συγκυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ, λιτότητα, ΔΝΤ, Γερμανία, Χρυσή Αυγή, αυτοκτονίες, ελπίδα

Πριν λίγες ώρες, κοίταζα τον τετράχρονο γιό μου να παίζει. Έκανε ποδήλατο και κάθε φορά που περνούσε από μπροστά μου με κοίταζε με μάτια γεμάτα λατρεία και περηφάνια.

Πώς να του εξηγήσω οτι γεννήθηκε με ένα χρέος δυσβάσταχτο, οτι το μέλλον του είναι ήδη γεμάτο σύννεφα και τοξικές θύελλες; Πώς να του εκφράσω την ντροπή μου, που ήμουν συνεχώς σπίτι κι έπαιζα μαζί του στο δικό του παρόν, όταν εκείνη την ώρα έπρεπε να σκίζω το σύμπαν στα δύο για να διεκδικήσω ένα καλύτερο, για εκείνον, μέλλον;

Η δική μου η γενιά ξοδεύει αλόγιστα μέρες που χρεοκοπούν στο ταμιευτήριο του καιρού… τσουγκρίζοντας νοθευμένα ποτά Σάββατο βράδυ στον Κιάμο, αγοράζοντας smartphones και tablets, κάνοντας like ή share σε οτιδήποτε μαλακία δουν , αρθρογραφώντας διαδικτυακές » επαναστατικές» αμπελοφιλοσοφίες (όπως και το παρόν κείμενο), αναβάλλοντας διαρκώς το καθήκον που έχουν απέναντι στα παιδιά τους.

» Να σκίσουν το σύμπαν στα δύο και να κάψουν το μπουρδέλο το σύστημα από τα θεμέλια. «

Πες μου,

Πώς να ξεφύγουμε από τα βλέμματα των ωραρίων και τα κούφια ευχολόγια;

Πώς να γίνουμε το ματωμένο φάλτσο στις μουτζούρες των ισχυρών;

Πώς να τελειώσει αυτό το αναφιλητό;

Advertisements

~ από perseus76 στο 11/05/2013.

2 Σχόλια to “Η γενιά”

  1. Περσεα καλημερα

    να σου πω τι πιστευω, ισως λανθασμενα..
    ζουμε μια εποχη, την χειροτερη θα ελεγα, ζουμε ενα πολεμο που εχει δημιουργηθει απο ενα νημα ανθρωπων που δεν θα δωσουν ποτε το στιγμα τους, δεν θα πουν ποτε εμεις ιμαστε, ελατε πολεμηστε μαζι μας
    η Χουντα ηταν κατι πολυ μικρο μπροστα τους, ηταν κατι μετρησιμο για αυτο και πολεμηθηκε, για αυτο και εφυγε η ενοχλητικη μυγα απο τη μεση..

    να πολεμησεις τι λοιπον;
    πως;
    κατασκηνωνοντας στις πλατειες;
    δεν ειναι αστειο;

    τα παιδια μας, μας χρειαζονται, χρειαζονται την παρουσια μας, αυτο το ελαχιστο που εχουμε να τους δωσουμε, μια που τα φεραμε στον κοσμο
    δεν χρειαζονται γονεις πληγωμενους

    απο την αλλη θα μου πεις πως να εισαι υγιης συνεπως πως να προσφερεις;
    ισως ειναι φαυλος κυκλος

    παντως της λογικης, δεν φερνω παιδια σ αυτο τον κοσμο γιατι ειναι ετσι κι ετσι δεν ημουν ποτε..

    δεν ξερεις το μελλον, ισως να ειναι χειροτερο, ισως να ειναι καλυτερο..
    ισως να βρουν τροπους επιβιωσης πολυ καλυτερους απο τους δικους μας

    σου ευχομαι καλο σ/κ
    και κανε μια αγκαλια στο γιο σου απο μενα, που εχω δυο, μια 29 κι εναν 23, μεταξυ μας ε;)

    http://www.metofeggariagalia.blogspot.com

    • Να σε καλωσορίσω , καταρχήν,επισήμως στη μικρή γωνιά μου και να σε ευχαριστήσω για το σχόλιο σου.

      Τα πάντα είναι μετρήσιμα. Μονάχα η αγάπη, η χαρά, η θλίψη κι ο πόνος δεν μετριούνται. Όλα τα άλλα έχουν ονόματα και υλική υπόσταση.

      Μου αρέσει η κατασκήνωση, ακόμα και σε πλατείες, αλλά δεν αποτελεί λύση για τα προβλήματα που έχουμε.
      Το όλο σκηνικό των αγανακτισμένων που σε κάποια φάση ήταν trend και must, προσωπικά, μου θύμισε σκόρπιο συγγενολόϊ που ενώ έκλαιγαν το μακαρίτη, κάποια στιγμή ξέφυγαν και συζητούσαν μεταξύ τους για τα δικά τους προβλήματα υγείας.

      Γνωρίζεις πόσος κόσμος είναι ένα βήμα πριν την αυτοκτονία; Πόσος κόσμος παλεύει με τα σεντόνια το βράδυ προσπαθώντας να ημερέψει νεογέννητους εφιάλτες; Πόσος κόσμος δεν έχει τη δυνατότητα να αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί για τα παιδιά του;
      Φυσικά και γνωρίζεις !

      Βάλ’ τα τώρα κάτω με αριθμούς και υπολόγισε! Πόσοι είμαστε και τί δύναμη πραγματικά έχουμε….αν κάποια στιγμή καταφέρουμε να ενώσουμε τις ανάσες μας.

      Την εποχή που το ΠΑΜΕ κάνει πορείες χωριστά με τους υπόλοιπους, την εποχή που ακόμα επιβιώνουν ιδεολογικά ταμπελάκια αριστερών – δεξιών – κεντρώων – προοδευτικών – συντηρητικών….την εποχή τούτη δηλαδή, το να σμίξουμε μονοιασμένοι με συντεταγμένο τρόπο είναι κάτι φοβερά δύσκολο.

      Μα ο χρόνος τελειώνει, κι οι αντοχές μας κι όλα γύρω μας καταρρέουν, κι ίσως τελικά αυτό να είναι το κλειδί…όταν όλοι μας γίνουμε κάρβουνο, δεν θα φαίνονται ταμπελάκια ή χρωματιστά κασκόλ. Δεν ξέρω τί δυνάμεις θα έχουμε τότε, το μόνο που ξέρω είναι οτι όλοι μας θα μπορέσουμε να κοιτάζουμε στα μάτια του άλλου με βλέμμα εξαγνισμένο, καθαρό.

      Τα παιδιά μου [έχω δύο, γιό (4) και κόρη (6) 🙂 ] θα έχουν τα κατάλληλα εφόδια για να ανακαλύψουν τρόπους επιβίωσης. Αυτό είναι το καθήκον μου, να τους δώσω τα εφόδια να επιβιώσουν συνεχίζοντας να είναι άνθρωποι.
      Καθήκον μου επίσης είναι, να διεκδικήσω για αυτά ένα καλύτερο μέλλον, όσο το δυνατόν καλύτερο μπορώ.

      Δεν με στεναχωρεί η κρίση…με στεναχωρεί που φαινόμαστε κατώτεροι των περιστάσεων.

      Καλό Σ-Κ και σε εσένα Στέλλα μου και σε ευχαριστώ και πάλι που μπήκες στον κόπο για να γράψεις αυτό το όμορφο σχόλιο.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: