η προβλήτα

provlita

Οι λέξεις, μερικές φορές, γίνονται σφαίρες, που περνούν μπροστά σου συρίζουσες, δίχως να προλάβεις να καταλάβεις ποτέ το νόημα τους. Άλλες φορές πάλι, σε βρίσκουν κατάστηθα και διαλύουν τους μαλακούς ιστούς της ύπαρξής σου.
Τις περισσότερες, όμως φορές, μένουν ακίνητες.
Στέκονται αθόρυβα στο σκοτάδι και περιμένουν καρτερικά να τις ανακαλύψεις.
Κι εσύ μ’ ένα φακό κι ένα στομωμένο σουγιά ανά χείρας, παλεύεις ψηλαφώντας στα κοφτερά βράχια, να τις ξεκολλήσεις σαν πεταλίδες.

Βαστώντας την ανάσα σου.

Πληθαίνουν οι σιωπές σου λέω, μεγαλώνουν οι αποστάσεις κι η προβλήτα που σε οδηγεί στην αρχή της θάλασσας μοιάζει πλέον με νησί δίχως χάρτη.
Δεν θα ταξιδέψουμε ποτέ, χάσαμε το στίγμα,  σκούριασε η βελόνα στην πυξίδα κι αρνείται να μας δείξει κατά πού ξυπνά ο ήλιος.
Τα χρόνια μας πια, γεμίζουν το στομάχι τους μοναχά με νύχτα.

Πληθαίνουν οι σιωπές, γίνονται βαθιές, σαν στοιχειωμένα πηγάδια που καταπίνουν τα λόγια μας.
Αμετάφραστα τα χάδια στο σκοτάδι, ξέπνοα τα φιλιά και διψασμένα τα σώματα.
Δεν θα ταξιδέψουμε ποτέ. Αργήσαμε.

«Ίσως πάλι να ήρθε η ώρα, να ξαναβρούμε τους τίτλους των παιδικών μας εκθέσεων και να ξανα-ονειρευτούμε το όνειρο. «

Advertisements

~ από perseus76 στο 20/01/2014.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: