Περσεφόνη

persefoni

Στην παλίρροια της Άνοιξης, ανασαίνει μονότονα μια αδιευκρίνιστη μυστικιστική επιθυμία, σαν ελεγεία νηπενθών. Οι φωνές μας, αρχίζουν δειλά, να ξεκαρφώνονται από τους τσιμεντένιους τοίχους των πολυκατοικιών και να γρατζουνάν, σα ναζιάρικα γατιά, τα αλμυρίκια και τις ανθισμένες μαργαρίτες.
Μας ξεγελάει πάντα η Άνοιξη, καθώς στα λιβάδια της, οι ώρες ξεκινάν να αρμέγουν τη μέρα. Περισσότερο φως, κι οι ξερολιθιές αρπάζουν φωτιά κάθε που ο ορίζοντας καταπίνει τον ήλιο.
Ξεβάφει το γκρίζο απ’ τη θωριά μας, ξεμακραίνουν οι καταιγίδες και τ’ αντρειωμένα σύννεφα.

Το χαμόγελο της Περσεφόνης, ο νωπός έρωτας, ο απογευματινός καφές στις πλατείες, το πρωινό τσιγάρο στον ηλιόλουστο δρόμο, τα ανθισμένα μπαλκόνια, οι ξεπαγωμένες σιωπές μας.

Αρκετά για φέτος.
Οι κινήσεις μας είχαν γίνει νευρικές και αμήχανες.
Δεν ξέραμε αν κρατάμε στο χέρι το εισιτήριο ή μια κουβέντα χωρισμού, το κινητό ή μια χαρτοσακούλα προδοσίας, την εφημερίδα ή ένα σάπιο όνειρο, την πιστωτική μας κάρτα ή την αγωνία να μην αντιληφθούν οι άλλοι τους συμβιβασμούς και τις συνθηκολογήσεις μας.
Τα βλέμματά μας είχαν γίνει θαμπά και οι κινήσεις μας νευρικές.

Κι ήταν, ο χειμώνας, ένα βουητό στα αυτιά, γεμάτο ακατάληπτα φωνήεντα σαν κλάμα φαντασμάτων.
Σαν ηχώ από ξεχασμένα παιδικά παιχνίδια στη ντουλάπα.

Τουρτουρίσαμε στην ιδιωτική μας παγωνιά, ανοίγοντας πόρτες γραφείων και κλείνοντας φωνές. Καταναλώνοντας οδοντόπαστες, ανησυχώντας για τις διεθνείς εξελίξεις κι αντιδρώντας μουντζώνοντας την τρέχουσα ειδησιογραφία.

Δεν υπόσχεται τίποτε διαφορετικό η Άνοιξη.
Μονάχα, σου δίνει την ευκαιρία, να μαζέψεις τα σπασμένα σου κομμάτια και να κινηθείς πιό άνετα στα ίδια οξειδωμένα συρματοπλέγματα, στα ίδια σαρκοβόρα περίπτερα, στα ίδια σταυροδρόμια.

Η Περσεφόνη, ακροπατά στις ταράτσες των σπιτιών μας χαμογελώντας.

Μήπως την είδες κι εσύ;

* Αφιερωμένο στην Μαγισσούλα (σε ευχαριστώ για το σκούντημα)

Advertisements

~ από perseus76 στο 24/03/2014.

3 Σχόλια to “Περσεφόνη”

  1. Ευχαριστώ, κατ’ αρχάς… πανέμορφα μελαγχολικό… 😉

    Ναι, κρυώσαμε πιο πολύ εσωτερικά θα έλεγα.
    Και αναρωτιέμαι μήπως μαζεύοντας τα σπασμένα μας κομμάτια προλάβουμε και την Περσεφόνη πριν πέσει και αυτή;

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

    • Έχω την εντύπωση πως το παιχνίδι είναι «στημένο».
      Μια ζωή παλεύουμε να προλάβουμε την Περσεφόνη, μα πάντα εκείνη επιστρέφει, τον Χειμώνα, στις σκιές και μας αφήνει σύξυλους.
      ΑΦιλάκια Μαγισσούλα μου.
      Και σε ευχαριστώ για μια ακόμα φορά για το «σκούντημα»

  2. Νομίζω ότι αυτός ο «Άδης» (ειδικά αυτός που κρύβεται μέσα μας) τα φταίει όλα, που όλο μας την κλέβει!
    Καλησπέρα και χρόνια πολλά perseus 🙂 .

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: