Μια ζωή λαθραίος

Πρόσωπα του σπαραγμού, με βλέμματα  θολά, σκουριασμένα από το ταξίδι και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Χέρια απλωμένα, γεμάτα πληγές, να ψηλαφούν λαίμαργα με τ’ ακροδάχτυλα παγωμένες κουπαστές.
Κι εγώ, σε μια γωνιά του καναπέ να παρακολουθώ, μασουλώντας πατατάκια…
ακτές γεμάτες άδεια σωσίβια, σάκους με κόκαλα που τους παρασέρνει το κύμα, τρομαγμένα πρόσωπα κι ανθρώπους με λαθραίες ζωές και σκοτωμένα όνειρα.

» Τί θέλω και κάθομαι κι ανακατεύομαι μωρέ στα ξένα βάσανα! «

Κι έρχεται μετά η στιγμή, που γυρνώντας το κεφάλι κατ’ αλλού,
συνειδητοποιείς οτι
δεν έχεις δουλειά, σου τα έχουν πάρει όλα, τίποτα δεν ήταν πραγματικά δικό σου…
ούτε καν αυτά που βλέπεις, αυτά που ζεις κι αυτά που σκέφτεσαι.
Στα έχουν πάρει όλα… ακόμη και το πρόσωπο του δικού σου σπαραγμού.

Advertisements

~ από perseus76 στο 17/11/2015.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: