όταν γυρίζω τα χαράματα

επιστροφή


όταν γυρίζω τα χαράματα
,
με σκουριασμένες αρθρώσεις, με λασπωμένα βήματα από τα θερισμένα χωράφια των λεξικών..
κόκκινα τα μάτια και σχισμένο το βλέμμα,
από τον καπνό, τα φτηνά ποτά, την προσπάθεια να ερμηνεύσω συσκευασμένες χειρονομίες.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
ακολουθώ το μονοπάτι που κάποτε φύτεψες λεβάντες ,αγιόκλημα κι αροσμαρί..
αγκάθια πέτρες, λυγισμένα στάχυα και σπασμένοι καθρέφτες
στη σκιά νεκρών αναμνήσεων,
στον αναστεναγμό μιας βαλίτσας.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
αντικρίζω τα χρόνια και τις αποστάσεις, με του θανάτου τα μεθυσμένα μάτια..
τάχα θα ήμασταν άλλοι, οτι θα ξεγελούσαμε τους καθρέφτες, τις αυστηρές ημερομηνίες,
τους αδιέξοδους δρόμους.

Στου χαμηλού ορίζοντα το πένθος, η κλειδωμένη πόρτα
το ρημαγμένο μου κάστρο, που τα τείχη του τα άλωσε του έρωτα ο φόβος και η φθορά της απουσίας.
γύρω μου αντικείμενα τυλιγμένα με σεντόνια.
Ασπρόμαυρες οι φωτογραφίες, ασπρόμαυρα και τα βλέμματα κι οι χειρονομίες.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
ο ύπνος μου ένα τσουβάλι κάρβουνα,
με όνειρα δίχως μάτια που προσπαθώ να φωταγωγήσω με αναστεναγμούς.

Advertisements

~ από perseus76 στο 18/11/2015.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: