ο Μάης της γενιάς μου

Χριστούγεννα,
Η πόλη με το χαρακωμένο πρόσωπο και τα γκρίζα χρώματα απέκτησε ξανά, πολύχρωμα φωτεινά άντερα.
Τα κρεμάνε αγέρωχοι εργάτες του δήμου τα βράδια, βλαστημώντας για τις κομμένες υπερωρίες και τα τσακισμένα τους εφάπαξ.
Σύντομα, οι μέρες της ζοφερής μας ανίας, θα γίνουν κουπόνια γιορτινών εκπτώσεων και τραγούδια που μυρίζουν κλεισούρα.
Η θαμπή τηλεόραση, γεμίζει τους τοίχους των σαλονιών με αίμα και φόνους διάσημους
και εικοσάρες με ψεύτικα βυζιά, που χαχανίζουν καθώς τσιγαρίζουν κρεμμύδια κι εγκεφαλικά κύτταρα.

Στης υποκρισίας την φάτνη μπροστά, θα ψιθυρίσουμε γλυκά στα παιδιά μας » Κι επί γης, ειρήνη»
με ανάσα νεκρή, νικημένη από το φόβο της παραίτησης.
Απλήρωτοι λογαριασμοί, ανεξόφλητα δάνεια, τα δώρα των παιδιών, το γιορτινό τραπέζι
μικρά δράματα, βγαλμένα από πόρτες μικρών διαμερισμάτων και από στενούς φωταγωγούς.
_________________________________________
Να σου πω κάτι;
Μας δένει μια αόρατη φλέβα, μια συγγένεια παλιά.
κάποτε μοιραστήκαμε ζήσαμε το ίδιο όνειρο.

Είσαι εκείνο το μικρό αγόρι, που πριν αιώνες, στεκόμασταν δίπλα-δίπλα και κοιτάζαμε μαζί
τα ράφια με τα παιχνίδια στο «Μινιόν»
Είσαι εκείνο το κορίτσι, που κάποτε μοιράστηκα μισό κουλούρι σε μια σκουριασμένη παιδική χαρά.
Είμαστε τα χαμόγελα στα μάτια του «Παραμυθά» και το θλιμμένο βλέμμα όταν ακουγόταν το τραγούδι της «Αθλητικής Κυριακής» τα βράδια, καθώς ξημέρωνε Δευτέρα κι είχαμε σχολείο.
Είμαστε τα μισο-κοιμισμένα μπουλούκια με τα κοτλέ παντελόνια και τις βαριές δερμάτινες σάκες στον ώμο,
Δευτέρα πρωί.
Έχουμε την ίδια γεύση στο στόμα από το γάλα με πέτσα και Hemo, την ΚουΚουΡουΚου, το μελάτο αυγό και  το σπανακόρυζο.
Μαλώσαμε για ένα «άκυρο πήδημα» κι ένα «αράουτ», με πόνεσες με ένα «μύτο» που με πέτυχε στο καλάμι,
κερδίσαμε μαζί τις μεγάλες μας μάχες με τα ξύλινα όπλα και τα σπαθιά.

_________________________________________

Θυμάσαι;

Η γενιά μας, έχει μια αόρατη φλέβα που μέσα της, ακόμα, κυλά αίμα ζεστό και καθαρό
Τα βήματα των ανθρώπων χαράσσουν τα χρόνια,
ήρθε ο καιρός που τα δικά μας πατήματα πρέπει να χαράξουν το σωστό μονοπάτι.
Για χρόνια βαδίζαμε χαμένοι, μας οδηγούσαν άλλοι.
Τώρα πρέπει να βρούμε εμείς το σωστό βήμα
και τα σημάδια μας, να είναι ανεξίτηλα σημάδια ανυπακοής.
Το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Οι Μάηδες που πέρασαν μας γέλασαν, κι εμείς βολευόμασταν να ματώνουμε με αίμα δανεικό.
Μα ο Μάης της γενιάς μας, είναι ακόμη μέσα μου και μέσα σου
και πως να τον νιώσεις
όταν δεν τρώμε και δεν πίνουμε μαζί
όταν δεν κλαίμε μαζί
όταν δεν γελάμε μαζί
όταν με τον πόνο μου αηδιάζεις
όταν με τη μιζέρια σου, εγώ κλειδώνω την πόρτα του σπιτιού μου
Μόνος νιώθω εδώ, μόνος νιώθεις εκεί

Ξύπνα αδερφέ μου, θύμωσε αδερφή μου
το χρωστάς
στο παιδί που κοιτάζει από το παράθυρο,
ένα γκρίζο κόσμο με πολύχρωμα άντερα που τα κρεμάνε εργάτες του δήμου.

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 10/12/2015.

8 Σχόλια to “ο Μάης της γενιάς μου”

  1. Διαπιστωμένα, πλέον, τη κριτική σκέψη της γενιάς μας τη περιγράφει απολύτως τ’ όνομα, της κατά τ’ άλλα αγαπημένης και γλυκύτατης, γκοφρέτας του εξαιρετικού κειμένου σου…»ΚουΚουΡούΚου», νεαρέ μεσήλικα κι αγαπημένε φίλε!!!Τα θολά Χριστούγεννα θα ξεθολώσουν, στο μυαλό μας, όταν οι 10 και μισό εκατ. Έλληνες κατοικήσουν την Πόλιν των 15 εκατ. κατοίκων (χαχαχαχαχαχαχα)!!!Ο καιρός γαρ εγγύς (εδώ κι αν πέφτει γέλιο) και καλές γιορτές μέχρι τότε…

    • Μια χαρά τα λες Βασίλη μου.
      Θα την πάρουμε την Πόλιν….κατεβαίνει το Χιλιάρμενο.
      αλήθεια, για ποιά «γενιά ΜΑΣ» αναφέρεσαι ;
      Με φιλαράκια από τα Κ.Α.Π.Η. διαβάζεις τα posts μου; 😛

  2. Να σου μιλήσω για τον Μάη του 68 που ήμουν στο Παρίσι;
    Να σου μιλήσω για την χούντα, όταν γύρισα απ΄ το Παρίσι;
    Πότε ήταν καλύτερα και πού ήταν καλύτερα; 😉
    Εμείς τον φτιάξαμε αυτόν τον κόσμο Βασίλη και όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στις προσωπικές μας απαιτήσεις, το ίδιο σενάριο θα επαναλαμβάνεται… 😦
    Και ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, πως ο Παραμυθάς της παιδικής σου ηλικίας, θα μιλούσε πολύ σωστά για ομοφυλοφιλία και την κρατική ΤV δεν θα την ενδιέφερε να φτιάξει παιδικό πρόγραμμα, γιατί δεν πουλάει;
    Για πολλά θα μπορούσα να σου μιλήσω Βασίλη μου, αλλά προτιμώ να σου στείλω την αγάπη μου… 🙂

    • σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου Μαγισσούλα…
      αυτό το «δεν πουλάει» όμως, ήταν καρφίτσα στο μάτι.
      Να υποθέσω οτι την «αξία» του Παραμυθά (μας),
      την μέτρησαν οι λιμοκοντόροι με τις ακριβές γραβάτες και τις διευθυντικές δερμάτινες καρέκλες.
      Αναξιοπρεπή ανελεύθερα ανθρωπάρια, που αν τους βγάλεις τα κουστούμια και τους αφαιρέσεις τα αξιώματα, κουρνιάζουν τρομαγμένα στην θέα του τίποτα.
      Κρίμα, γιατί το πιθανότερο είναι να έχουν μεγαλώσει με τον Παραμυθά.
      Κρίμα γιατί ζουν με σκοτωμένο το παιδί μέσα τους

      • Έτσι… αλλά και δεν θα τους κάνουμε τη χάρη! 😉
        «Το κακό είναι ισχυρό, αλλά το καλό ανθεκτικό»…

  3. Ήρθε και η ώρα των ευχών! 😉
    Πιστεύω στις ευχές, γιατί όταν φεύγουν κατ’ ευθεία απ’ την καρδιά μας, κάποια στιγμή βρίσκουν τον στόχο τους!
    Πρώτα Χρόνια Πολλά πολλά για την ονομαστική σου γιορτή, με ότι επιθυμεί η καρδιά σου!
    Και, Καλή Χρονιά, με εσωτερική Υγεία, κατανόηση, συμπόνοια και πολύ Αγάπη! ❤

    • Καλή Χρονιά και σε εσάς Μαγισσούλα. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.
      Εσωτερική Υγεία, να μια ενδιαφέρουσα κι όμορφη ευχούλα

  4. Περιμένω όμως και το 2016, να μας τιμήσεις με την παρουσία σου…. 😉

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: