στο λιμάνι

λιμανι

Οι μέρες κολυμπάνε σα σαρδέλες κονσέρβας, σε κύμα χλιαρό,
που μυρίζει μαζούτ κι απόβλητα κουρασμένων καραβιών.
Ο ήλιος, μεθυσμένος, έγυρε ν’ αποκοιμηθεί, στην κοιλιά της θάλασσας στάζοντας σάλια στ’ ακροκέραμο της δύσης.
Οκτώβρης, Κυριακή απόγευμα,
ανήμπορος να βρω τις ακτές μου, παρακολουθώ σκυθρωπά καράβια να τρυπώνουν στις λαγόνες του λιμανιού.

Τα βράδια, πλέον, μετράω τα κέρματα της μέρας, δεν διαβάζω πια. Δεν περιμένω να έρθουν τα ρήματα κι οι στίχοι από τα αλωμένα χωράφια των λεξικών.
Τόσο σοβαρός έγινα μέσα σε αυτή την απέραντη μπλουτζίν ζωή, πάλιωσα μαζί της και ξεθώριασα.

Μου λείπεις.
Να σε κοιτάζω ξαπλωμένη στ’ απρόσεχτο φως, αγέρωχη να τζογάρεις με το βλέμμα μου.
Με το μαλακό σου στέρνο να γεμίζεις με καπνό το δωμάτιο και τη ζωή.
Μισόγυμνη σαν μια ρίζα.
Όλα σου τα κουμπιά να τα ‘χω κερδισμένα, και από τα ρούχα σου να χάσκουν ατέλειωτα κρυφά μονοπάτια.

Τώρα μονάχος καπνίζω την πλήξη, κοιτάζοντας σκυθρωπά καράβια ν’ ασελγούν στις βρωμερές λαγόνες του λιμανιού.
Βράδυ Κυριακής, μετρώντας τα λιγοστά κέρματα της μέρας.

 

 

 

Advertisements

~ από perseus76 στο 01/10/2017.

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: