George Carlin – Περί γήρατος

•23/11/2015 • 10 Σχόλια

george_carlin

Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας, που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά ;
Εάν είσαι κάτω των 10 ετών , είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις, που σκέφτεσαι τμηματικά .

« – Πόσων ετών είσαι ;»
« Είμαι τέσσερα και μισό ! »
Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό . Είσαι τέσσερα και μισό , και περπατάς στα πέντε ! Αυτό είναι το κλειδί .
Μπαίνεις στην εφηβεία , και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει .
Πηδάς στον επόμενο αριθμό , ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά .

« – Πόσων ετών είσαι ; »
« – Θα γίνω 16 ! »
Μπορεί να είσαι 13 , αλλά έ , θα γίνεις 16 !
Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου ! Γίνεσαι 21 .
Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία . Γίνεσαι 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!
Αλλά τότε περνάς στα 30 . Ωωωω , τί έγινε εδώ ;
Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα !
Αυτός ΠΕΡΑΣΕ , έπρεπε να τον πετάξουμε .
Δεν έχει πλάκα πια , είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς . Τι πάει στραβά ; Τί άλλαξε ;

Γίνεσαι 21 , περνάς στα 30 , και τότε περπατάς στα 40 . Ουάου !
Πάτα φρένο , όλα σου ξεγλιστρούν . Πριν να το καταλάβεις , φτάνεις τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται . . .
Αλλά ! για περίμενε ! ! ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60 . Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες !

Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21 , ΠΕΡΝΑΣ στα 30 , ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40 , ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60 .
Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70 ! Μετά απ’αυτό , η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα . ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη !

Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος . Χτυπάς το γεύμα . Περνάς στις 4:30. Φτάνεις την ώρα του ύπνου . Και δεν τελειώνει εκεί .
Στα 90 σου , αρχίζεις να οπισθοδρομείς . « Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92 » .
Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει . Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100 , ξαναγίνεσαι μικρό παιδί . « Είμαι 100 και μισό ! » .

Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό ! !

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς . Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία , το βάρος και το ύψος . Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι’αυτά . Γι’αυτό τους πληρώνετε άλλωστε .

2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους . Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν .

3. Να μαθαίνετε συνεχώς ! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές , τις τέχνες , την κηπουρική, οτιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο . Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό . « Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου » . Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ .

4. Απολαύστε τα απλά πράγματα .

5. Γελάτε συχνά , διαρκώς και δυνατά . Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα .

6. Τα δάκρυα τυχαίνουν . . . Υπομείνετε , πενθήστε , και προχωρήστε παραπέρα . Το μόνο άτομο , που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας . Να είστε ζωντανοί ενόσω είστε εν ζωή .

7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε , είτε είναι η οικογένεια , τα κατοικίδια , η μουσική , τα φυτά , τα ενδιαφέροντά σας , οτιδήποτε . Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας .

8. Να τιμάτε την υγεία σας : Εάν είναι καλή , διατηρήστε την .
Εάν είναι ασταθής , βελτιώστε την .
Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως , ζητήστε βοήθεια .

9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή . Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά , ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα
αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή .

10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε , σε κάθε ευκαιρία .

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ :

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα.
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ’ένα καλοδιατηρημένο σώμα , αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές , πλήρως εξαντλημένοι ,
φωνάζοντας «…ρε γαμώτο….τί βόλτα!».

George Carlin (1937-2008) , Περί γήρατος

Advertisements

Φάτα Μοργκάνα

•23/11/2015 • 2 Σχόλια

walking
γυμνή τριγυρνά στην πόλη,
τις ώρες που συντρίβεται ο ήλιος, στους ξεκρέμαστους δρόμους
με πορφυρά βήματα, σαν πένθιμος Βυζαντινός ψαλμός.

γυμνή τριγυρνά στην πόλη,
και το γύρισμα του καιρού, στριμώχνεται σε άδεια τραγούδια και μουδιασμένα αποσιωπητικά.
Η ζωή της, ένας περιφερόμενος θίασος, γεμάτος γελωτοποιούς με κατάθλιψη και μεσάζοντες θαυματοποιούς.

ένας ψίθυρος γεμάτος κόκκινους διφθόγγους,
      ……..  – αναπολώ αυταπάτες μέσα σε πλανόδια ηλιοβασιλέματα
κι είναι ο αναστεναγμός βουβός, πληγή στον ουρανίσκο.

γυμνή τριγυρνά στην πόλη,
κοιτάζοντας με ζήλια,
τα λεωφορεία που ‘ναι γεμάτα φαντάσματα και ίσκιους πεθαμένων.
η Αφετηρία – το Ταξίδι – το Τέρμα .
      ……..  – το Τέρμα

υπάρχουν φορές, που απ’ το βλέμμα της χάνεται η ομίχλη
κι η μνήμη τότε πέφτει με δύναμη στις ξέρες,
σαν ορφανή γαλέρα, με ξεκοιλιασμένο αμπάρι και σπασμένα κατάρτια.

Ναυαγισμένη τότε, τριγυρνά στην πόλη,
ψελλίζοντας συνεχώς
        …….. – Φάτα Μοργκάνα

όταν γυρίζω τα χαράματα

•18/11/2015 • Σχολιάστε

επιστροφή


όταν γυρίζω τα χαράματα
,
με σκουριασμένες αρθρώσεις, με λασπωμένα βήματα από τα θερισμένα χωράφια των λεξικών..
κόκκινα τα μάτια και σχισμένο το βλέμμα,
από τον καπνό, τα φτηνά ποτά, την προσπάθεια να ερμηνεύσω συσκευασμένες χειρονομίες.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
ακολουθώ το μονοπάτι που κάποτε φύτεψες λεβάντες ,αγιόκλημα κι αροσμαρί..
αγκάθια πέτρες, λυγισμένα στάχυα και σπασμένοι καθρέφτες
στη σκιά νεκρών αναμνήσεων,
στον αναστεναγμό μιας βαλίτσας.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
αντικρίζω τα χρόνια και τις αποστάσεις, με του θανάτου τα μεθυσμένα μάτια..
τάχα θα ήμασταν άλλοι, οτι θα ξεγελούσαμε τους καθρέφτες, τις αυστηρές ημερομηνίες,
τους αδιέξοδους δρόμους.

Στου χαμηλού ορίζοντα το πένθος, η κλειδωμένη πόρτα
το ρημαγμένο μου κάστρο, που τα τείχη του τα άλωσε του έρωτα ο φόβος και η φθορά της απουσίας.
γύρω μου αντικείμενα τυλιγμένα με σεντόνια.
Ασπρόμαυρες οι φωτογραφίες, ασπρόμαυρα και τα βλέμματα κι οι χειρονομίες.

όταν γυρίζω τα χαράματα,
ο ύπνος μου ένα τσουβάλι κάρβουνα,
με όνειρα δίχως μάτια που προσπαθώ να φωταγωγήσω με αναστεναγμούς.

με το σπασμένο μου φεγγάρι

•17/11/2015 • 9 Σχόλια


Μια τόση δα στιγμούλα ήταν, που το πηγάδι κατάπιε αμάσητο το φεγγάρι μου..

μια τόση δα στιγμούλα ήταν, που το πηγάδι κατάπιε αμάσητο κι εμένα.
για 20 περίπου μήνες πάλευα με τα σκοτάδια εντός μου.
Σου έχει τύχει ποτέ
να χάσεις τον δρόμο;
να σε καταπιούν τα προβλήματα κι οι φόβοι σου;
να μην μπορείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη;
να περιφέρεις τον ίσκιο σου ντυμένο παλιάτσο, για να μην τρομάξουν οι δικοί σου άνθρωποι;
να καρφώνεις κάθε πρωί παγωμένα προκάτ χαμόγελα στο πρόσωπο;

Η επιστροφή μερικές φορές σε κάνει να νιώθεις ξένος.
Σα να μπαίνεις στο πατρικό σου σπίτι μετά από πολύ καιρό,
γυρνάς στα δωμάτια χαϊδεύοντας, στοργικά, σκονισμένα έπιπλα και θολές αναμνήσεις.
Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από μια μεγάλη απουσία.

Η μάχη της φθοράς κι η μάχη της λήθης,
ο χώρος κι ο χρόνος…αλλόκοτες συντεταγμένες σε χαλασμένα εικοσιτετράωρα.

Αν τύχει να συναντήσεις έναν ταλαίπωρο ίσκιο, αγκαλιά μ’ ένα σπασμένο φεγγάρι,
μην τρομάξεις.
Εγώ θα είμαι, Επέστρεψα.

 

 

Μια ζωή λαθραίος

•17/11/2015 • Σχολιάστε

Πρόσωπα του σπαραγμού, με βλέμματα  θολά, σκουριασμένα από το ταξίδι και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Χέρια απλωμένα, γεμάτα πληγές, να ψηλαφούν λαίμαργα με τ’ ακροδάχτυλα παγωμένες κουπαστές.
Κι εγώ, σε μια γωνιά του καναπέ να παρακολουθώ, μασουλώντας πατατάκια…
ακτές γεμάτες άδεια σωσίβια, σάκους με κόκαλα που τους παρασέρνει το κύμα, τρομαγμένα πρόσωπα κι ανθρώπους με λαθραίες ζωές και σκοτωμένα όνειρα.

» Τί θέλω και κάθομαι κι ανακατεύομαι μωρέ στα ξένα βάσανα! «

Κι έρχεται μετά η στιγμή, που γυρνώντας το κεφάλι κατ’ αλλού,
συνειδητοποιείς οτι
δεν έχεις δουλειά, σου τα έχουν πάρει όλα, τίποτα δεν ήταν πραγματικά δικό σου…
ούτε καν αυτά που βλέπεις, αυτά που ζεις κι αυτά που σκέφτεσαι.
Στα έχουν πάρει όλα… ακόμη και το πρόσωπο του δικού σου σπαραγμού.

Ο ΤΖΑΚ ΚΈΡΟΥΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ ΚΑΙ ΤΗ “ΧΡΥΣΉ ΑΙΩΝΙΌΤΗΤΑ”

•28/03/2014 • 4 Σχόλια

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Ο ΤΖΑΚ ΚΈΡΟΥΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ ΚΑΙ ΤΗ “ΧΡΥΣΉ ΑΙΩΝΙΌΤΗΤΑ”

Δε γεννηθήκαμε ποτέ στην πραγματικότητα, δε θα πεθάνουμε ποτέ πραγματικά.

Ο Κέρουακ έστειλε μια επιστολή στην πρώτη του σύζυγο, Έντυ Κέρουακ Πάρκερ,στα τέλη Ιανουαρίου 1957μια δεκαετία αφότου ο γάμος τους είχε ακυρωθεί. Συμπεριλαμβάνεται στο The Portable Jack Kerouac — ένας εντελώςκαταπληκτικός θησαυρός αδέσποτων ιστοριών τουποιημάτωνεπιστολών καιεκθέσεων πάνω στο Βουδισμό — η επιστολή δεν είναι τίποτα λιγότερο από εξαίσια.

Πορτρέτο

Πορτρέτο του Jack Kerouac από τον Robert Frank

Ο Κέρουακ γράφει:

Έχω πολλά πράγματα να σε διδάξω τώρα, σε περίπτωση που συναντηθούμε ποτέ, όσον αφορά το μήνυμα που μεταδόθηκε σε μένα κάτω από ένα πεύκο στη Βόρεια Καρολίνα μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα με πανσέληνο. Είπε πως Τίποτα Ποτέ δεν Συνέβη, οπότε μη σκας. Είναι όλα σαν ένα όνειρο. Τα πάντα είναι έκσταση, εντός. Απλά δεν το γνωρίζουμε λόγω του σκεπτόμενου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 407 επιπλέον λέξεις

Μια ζωή δωσίλογοι

•25/03/2014 • 7 Σχόλια

Ο Αφορισμός

Τον Μάρτιο του 1821 η Σύνοδος Επισκόπων και Πατριαρχών στην Κωνσταντινούπολη , υπογράφει υπό την καθοδήγηση του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου του Ε’ , το κείμενο αφορισμού των επαναστατημένων Ελλήνων σε μία ύστατη προσπάθεια ανάσχεσης του επαναστατικού ρεύματος.

Όμως μετά την επικράτηση της Επανάστασης, κι επειδή ο Εκκλησιαστικός μηχανισμός, αγωνιούσε να προλάβει το τρένο του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, δόθηκε εντολή καταστροφής κάθε αντιγράφου του ανωτέρω κειμένου. Για άγνωστους ακόμα λόγους, στη νήσο Σκύρο, κάποιοι τοπικοί παράγοντες δεν το κατέστρεψαν αλλά το διαφύλαξαν έως σήμερα. Βρίσκεται στο Μουσείο Φαλτάϊτς στη Σκύρο.

Ακολουθεί το γνήσιο κείμενο

aforismos

Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο και θα μπορέσετε να το διαβάσετε εδώ (αξίζει τον κόπο)

Το Πολυχρόνιο

Πρόκειται για το γνωστό πολυχρόνιο, που μέχρι τις μέρες μας ψελνόταν στις εκκλησίες για την μακροημέρευση των βασιλιάδων.
Λοιπόν την εποχή της τουρκοκρατίας, ψελνόταν από την ορθόδοξη εκκλησία για τον σουλτάνο Χαμίτ το Β’

Ορίστε και η παρτιτούρα (ή όπως διάολο το αποκαλούν)
Υπέροχη, ρομαντική λεπτομέρεια το  Α.Α.Μ. στον τίτλο (κάτι σαν αφιέρωση)

hamit

ΥΓ  Η αλήθεια είναι οτι κάποιοι Επαναστάτες τιμήθηκαν ιδιαιτέρως με προσωπικές πράξεις αφορισμού όπως:

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παρέα με όλους του κλεφτοκαπεταναίους της Πελοπονήσσου (1806 – Γρηγόριος Ε’)
Αλέξανδρος Υψηλάντης και Μιχαήλ Σούτσος (1821 – Γρηγόριος Ε’)
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (Οκτ. 1820 – Γρηγόριος Ε’)

Αυτά τα ολίγα,
Χρόνια Πολλά σε όλους (και προσοχή με τη σκορδαλιά, δημιουργεί υπόταση)