με το σπασμένο μου φεγγάρι

•17/11/2015 • 9 Σχόλια


Μια τόση δα στιγμούλα ήταν, που το πηγάδι κατάπιε αμάσητο το φεγγάρι μου..

μια τόση δα στιγμούλα ήταν, που το πηγάδι κατάπιε αμάσητο κι εμένα.
για 20 περίπου μήνες πάλευα με τα σκοτάδια εντός μου.
Σου έχει τύχει ποτέ
να χάσεις τον δρόμο;
να σε καταπιούν τα προβλήματα κι οι φόβοι σου;
να μην μπορείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη;
να περιφέρεις τον ίσκιο σου ντυμένο παλιάτσο, για να μην τρομάξουν οι δικοί σου άνθρωποι;
να καρφώνεις κάθε πρωί παγωμένα προκάτ χαμόγελα στο πρόσωπο;

Η επιστροφή μερικές φορές σε κάνει να νιώθεις ξένος.
Σα να μπαίνεις στο πατρικό σου σπίτι μετά από πολύ καιρό,
γυρνάς στα δωμάτια χαϊδεύοντας, στοργικά, σκονισμένα έπιπλα και θολές αναμνήσεις.
Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από μια μεγάλη απουσία.

Η μάχη της φθοράς κι η μάχη της λήθης,
ο χώρος κι ο χρόνος…αλλόκοτες συντεταγμένες σε χαλασμένα εικοσιτετράωρα.

Αν τύχει να συναντήσεις έναν ταλαίπωρο ίσκιο, αγκαλιά μ’ ένα σπασμένο φεγγάρι,
μην τρομάξεις.
Εγώ θα είμαι, Επέστρεψα.

 

 

Μια ζωή λαθραίος

•17/11/2015 • Σχολιάστε

Πρόσωπα του σπαραγμού, με βλέμματα  θολά, σκουριασμένα από το ταξίδι και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Χέρια απλωμένα, γεμάτα πληγές, να ψηλαφούν λαίμαργα με τ’ ακροδάχτυλα παγωμένες κουπαστές.
Κι εγώ, σε μια γωνιά του καναπέ να παρακολουθώ, μασουλώντας πατατάκια…
ακτές γεμάτες άδεια σωσίβια, σάκους με κόκαλα που τους παρασέρνει το κύμα, τρομαγμένα πρόσωπα κι ανθρώπους με λαθραίες ζωές και σκοτωμένα όνειρα.

» Τί θέλω και κάθομαι κι ανακατεύομαι μωρέ στα ξένα βάσανα! «

Κι έρχεται μετά η στιγμή, που γυρνώντας το κεφάλι κατ’ αλλού,
συνειδητοποιείς οτι
δεν έχεις δουλειά, σου τα έχουν πάρει όλα, τίποτα δεν ήταν πραγματικά δικό σου…
ούτε καν αυτά που βλέπεις, αυτά που ζεις κι αυτά που σκέφτεσαι.
Στα έχουν πάρει όλα… ακόμη και το πρόσωπο του δικού σου σπαραγμού.

Ο ΤΖΑΚ ΚΈΡΟΥΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ ΚΑΙ ΤΗ “ΧΡΥΣΉ ΑΙΩΝΙΌΤΗΤΑ”

•28/03/2014 • 4 Σχόλια

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Ο ΤΖΑΚ ΚΈΡΟΥΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ ΚΑΙ ΤΗ “ΧΡΥΣΉ ΑΙΩΝΙΌΤΗΤΑ”

Δε γεννηθήκαμε ποτέ στην πραγματικότητα, δε θα πεθάνουμε ποτέ πραγματικά.

Ο Κέρουακ έστειλε μια επιστολή στην πρώτη του σύζυγο, Έντυ Κέρουακ Πάρκερ,στα τέλη Ιανουαρίου 1957μια δεκαετία αφότου ο γάμος τους είχε ακυρωθεί. Συμπεριλαμβάνεται στο The Portable Jack Kerouac — ένας εντελώςκαταπληκτικός θησαυρός αδέσποτων ιστοριών τουποιημάτωνεπιστολών καιεκθέσεων πάνω στο Βουδισμό — η επιστολή δεν είναι τίποτα λιγότερο από εξαίσια.

Πορτρέτο

Πορτρέτο του Jack Kerouac από τον Robert Frank

Ο Κέρουακ γράφει:

Έχω πολλά πράγματα να σε διδάξω τώρα, σε περίπτωση που συναντηθούμε ποτέ, όσον αφορά το μήνυμα που μεταδόθηκε σε μένα κάτω από ένα πεύκο στη Βόρεια Καρολίνα μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα με πανσέληνο. Είπε πως Τίποτα Ποτέ δεν Συνέβη, οπότε μη σκας. Είναι όλα σαν ένα όνειρο. Τα πάντα είναι έκσταση, εντός. Απλά δεν το γνωρίζουμε λόγω του σκεπτόμενου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 407 επιπλέον λέξεις

Μια ζωή δωσίλογοι

•25/03/2014 • 7 Σχόλια

Ο Αφορισμός

Τον Μάρτιο του 1821 η Σύνοδος Επισκόπων και Πατριαρχών στην Κωνσταντινούπολη , υπογράφει υπό την καθοδήγηση του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου του Ε’ , το κείμενο αφορισμού των επαναστατημένων Ελλήνων σε μία ύστατη προσπάθεια ανάσχεσης του επαναστατικού ρεύματος.

Όμως μετά την επικράτηση της Επανάστασης, κι επειδή ο Εκκλησιαστικός μηχανισμός, αγωνιούσε να προλάβει το τρένο του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, δόθηκε εντολή καταστροφής κάθε αντιγράφου του ανωτέρω κειμένου. Για άγνωστους ακόμα λόγους, στη νήσο Σκύρο, κάποιοι τοπικοί παράγοντες δεν το κατέστρεψαν αλλά το διαφύλαξαν έως σήμερα. Βρίσκεται στο Μουσείο Φαλτάϊτς στη Σκύρο.

Ακολουθεί το γνήσιο κείμενο

aforismos

Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο και θα μπορέσετε να το διαβάσετε εδώ (αξίζει τον κόπο)

Το Πολυχρόνιο

Πρόκειται για το γνωστό πολυχρόνιο, που μέχρι τις μέρες μας ψελνόταν στις εκκλησίες για την μακροημέρευση των βασιλιάδων.
Λοιπόν την εποχή της τουρκοκρατίας, ψελνόταν από την ορθόδοξη εκκλησία για τον σουλτάνο Χαμίτ το Β’

Ορίστε και η παρτιτούρα (ή όπως διάολο το αποκαλούν)
Υπέροχη, ρομαντική λεπτομέρεια το  Α.Α.Μ. στον τίτλο (κάτι σαν αφιέρωση)

hamit

ΥΓ  Η αλήθεια είναι οτι κάποιοι Επαναστάτες τιμήθηκαν ιδιαιτέρως με προσωπικές πράξεις αφορισμού όπως:

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παρέα με όλους του κλεφτοκαπεταναίους της Πελοπονήσσου (1806 – Γρηγόριος Ε’)
Αλέξανδρος Υψηλάντης και Μιχαήλ Σούτσος (1821 – Γρηγόριος Ε’)
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (Οκτ. 1820 – Γρηγόριος Ε’)

Αυτά τα ολίγα,
Χρόνια Πολλά σε όλους (και προσοχή με τη σκορδαλιά, δημιουργεί υπόταση)

Περσεφόνη

•24/03/2014 • 3 Σχόλια

persefoni

Στην παλίρροια της Άνοιξης, ανασαίνει μονότονα μια αδιευκρίνιστη μυστικιστική επιθυμία, σαν ελεγεία νηπενθών. Οι φωνές μας, αρχίζουν δειλά, να ξεκαρφώνονται από τους τσιμεντένιους τοίχους των πολυκατοικιών και να γρατζουνάν, σα ναζιάρικα γατιά, τα αλμυρίκια και τις ανθισμένες μαργαρίτες.
Μας ξεγελάει πάντα η Άνοιξη, καθώς στα λιβάδια της, οι ώρες ξεκινάν να αρμέγουν τη μέρα. Περισσότερο φως, κι οι ξερολιθιές αρπάζουν φωτιά κάθε που ο ορίζοντας καταπίνει τον ήλιο.
Ξεβάφει το γκρίζο απ’ τη θωριά μας, ξεμακραίνουν οι καταιγίδες και τ’ αντρειωμένα σύννεφα.

Το χαμόγελο της Περσεφόνης, ο νωπός έρωτας, ο απογευματινός καφές στις πλατείες, το πρωινό τσιγάρο στον ηλιόλουστο δρόμο, τα ανθισμένα μπαλκόνια, οι ξεπαγωμένες σιωπές μας.

Αρκετά για φέτος.
Οι κινήσεις μας είχαν γίνει νευρικές και αμήχανες.
Δεν ξέραμε αν κρατάμε στο χέρι το εισιτήριο ή μια κουβέντα χωρισμού, το κινητό ή μια χαρτοσακούλα προδοσίας, την εφημερίδα ή ένα σάπιο όνειρο, την πιστωτική μας κάρτα ή την αγωνία να μην αντιληφθούν οι άλλοι τους συμβιβασμούς και τις συνθηκολογήσεις μας.
Τα βλέμματά μας είχαν γίνει θαμπά και οι κινήσεις μας νευρικές.

Κι ήταν, ο χειμώνας, ένα βουητό στα αυτιά, γεμάτο ακατάληπτα φωνήεντα σαν κλάμα φαντασμάτων.
Σαν ηχώ από ξεχασμένα παιδικά παιχνίδια στη ντουλάπα.

Τουρτουρίσαμε στην ιδιωτική μας παγωνιά, ανοίγοντας πόρτες γραφείων και κλείνοντας φωνές. Καταναλώνοντας οδοντόπαστες, ανησυχώντας για τις διεθνείς εξελίξεις κι αντιδρώντας μουντζώνοντας την τρέχουσα ειδησιογραφία.

Δεν υπόσχεται τίποτε διαφορετικό η Άνοιξη.
Μονάχα, σου δίνει την ευκαιρία, να μαζέψεις τα σπασμένα σου κομμάτια και να κινηθείς πιό άνετα στα ίδια οξειδωμένα συρματοπλέγματα, στα ίδια σαρκοβόρα περίπτερα, στα ίδια σταυροδρόμια.

Η Περσεφόνη, ακροπατά στις ταράτσες των σπιτιών μας χαμογελώντας.

Μήπως την είδες κι εσύ;

* Αφιερωμένο στην Μαγισσούλα (σε ευχαριστώ για το σκούντημα)

Ανθισμένο φεγγάρι

•18/02/2014 • 4 Σχόλια

feggari

Το φεγγάρι, έμοιαζε να έχει ανθίσει στο μπαλκόνι σου και το φως του, σαν έντομο, που είχε πιαστεί στα δίχτυα της κουρτίνας. Το σώμα σου διάφανο, κι απάνω στα κλειστά σου ματοτσίνορα είχαν κουρνιάσει τα χρώματα της ίριδας.
Δεν θυμάμαι το τέλος.
Ούτως ή άλλως, το τέλος δεν μας ανήκει ποτέ.

Ξέφτισαν οι αναμνήσεις. Μ’ ακούς; 

Παλεύω να σε υφάνω σαν ρούχο δανεικό, καταραμένο. Μα δεν μπορώ.
Αδυνατώ να ψηλαφίσω τον πρώτο κόμπο, την αρχή.
Το μόνο που θυμάμαι πια, είναι οτι την πρώτη φορά που σμίξαμε τα βλέμματά μας, είδα πώς ανθίζουν τα επιφωνήματα του έρωτα στον κήπο των επιθυμιών μας.
Ίσως τελικά, να μην μας άνηκε ούτε κι η αρχή.

Οι μέρες της προσμονής και οι νύχτες των ονείρων, έγιναν μουτζουρωμένα σκίτσα, γεμάτα ανορθόγραφες αφιερώσεις, λαθραία δακτυλικά αποτυπώματα κι απελπισμένα σβησίματα.
Θυμάσαι τη γυμνή θάλασσα;
την σκιά του λαβύρινθου;
τα ερείπια του πόθου;
την αγκαλιά του στεναγμού;

Ίσως πάλι να έφταιξε, που στην ψυχή μου κολυμπούσαν οι λέξεις μολυσμένες, σαν ψάρια με καρφιτσωμένες σιωπές στο στόμα. Δεν υπήρχαν τελικά μαργαριτάρια και ναυαγισμένοι θησαυροί σ’ εκείνον τον βυθό, παρά μόνο όλες οι αποχρώσεις του γκρι κι η σκοτεινή άβυσσος.

Απόψε, στο δικό μου μπαλκόνι, το φεγγάρι, αρνείται να ανθίσει.

Ύστερα από χίλια χρόνια, μάταια προσπαθώ να ξεφύγω από την ανταύγεια των ματιών σου.
μάταια προσπαθώ να ξεχάσω πώς έπνιγα τη συνείδησή μου στη κοιλιά σου.
Ύστερα από χίλια χρόνια, προσπαθώ να σε υφάνω σαν ρούχο δανεικό, σ’ ένα μπαλκόνι που λούζεται τ’ απόνερα του φεγγαριού.

Ο έρωτας είναι πόλεμος

•14/02/2014 • 4 Σχόλια

love & hope ave

Ο έρωτας, τυφλός, σαν αδέσποτη σφαίρα στην σιωπή της νύχτας και το άγγιγμα των σωμάτων μοιάζει με αναχωρήσεις πλοίων.
Τα σώματα ψάχνουν την ανάσα τους, όπως το κίτρινο το μπλε, όπως ο βασιλικός το νωχελικό απόγευμα, όπως τα μουσκεμένα από καφέ χείλη την πίκρα ενός τσιγάρου, όπως η υγρασία τον κορμό ενός πεύκου, όπως τα φλιτζάνια των καφενείων τις σιωπές των ανθρώπων.
Ταιριάζουν τα σώματα στο σκοτάδι,  σάρκινοι εναγκαλισμοί που κάνουν τα τζάμια των υπνοδωματίων να δακρύζουν τις κρύες νύχτες. Ξαναβρίσκουν το αρχαίο τους σχήμα, γίνονται η αρχέγονη λάσπη που πάνω της παραπατά ολάκερο το σύμπαν και στοιχειώνουν τις κοιλιές τα «σ’ αγαπώ» με ξεκούμπωτες τις τύψεις.

Δεν είναι κρίμα; Να παλεύεις να ορίσεις τον έρωτα με ημερολόγια και καζαμίες; Να προσπαθείς να τον αιχμαλωτίσεις ανάμεσα σε ημερομηνίες που μοιάζουν με ιδρωμένα ραντεβού οδοντιάτρου;

Ο έρωτας είναι πόλεμος * ,
ρίχνεσαι στις φλόγες και στα σκουριασμένα συρματοπλέγματα του γυμνός, σέρνεσαι στις λάσπες και στα ορύγματα του δίχως κράνος και δίχως τουφέκι. Κάθε μέρα και μία νίκη, κι έπειτα πάλι αγκομαχάς να καταλάβεις ένα ύψωμα, να διαφυλάξεις αυτά που έχεις κερδίσει, να γλεντήσεις τα μικρά σου λάφυρα και να ριχτείς ξανά στη μάχη ακόμα και στις μέρες εκείνες που η καταιγίδα σου μαστιγώνει τις σάρκες. Και στις μικρές σου ανάπαυλες, στο άδειο κρεβάτι, να φροντίζεις τις πληγές που απέκτησες και να κοιτάς με λατρεία τα παράσημα  που κέρδισες.
Να παρακαλάς μην ξεμείνεις από ανάσες και τελειώσει ο πόλεμος του έρωτα. Μόνο τότε πρέπει να τελειώνει.

Κι ίσως σήμερα, να μην μπορέσεις να αγοράσεις κάποιο δώρο, ένα μπουκέτο λουλούδια ή εκείνο το ακριβό κόσμημα που είδες να λαμποκοπά στα μάτια της κάποια ανύποπτη στιγμή.
Απλά βεβαιώσου οτι τον υπόλοιπο χρόνο δεν ήσουν επίορκος ή λιποτάκτης στον πόλεμο αυτό.

* Η αγάπη δεν είναι πόλεμος γιατί δεν διεκδικεί τίποτα. Ο έρωτας πάλι, τα θέλει όλα δικά του.

και κάτι τελευταίο….για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι

Όπως και να έχει….. Χρόνια Πολλά σε Όλους και Όλες.